เมื่อเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา เปิ้ลกับศิระและครอบครัวได้พากันซื้อผลไม้ไปเลี้ยงช้างที่พัทยากัน ซึ่งได้เดินทางไป  2 ที่ด้วยกัน ได้แก่ที่แคมป์ช้างพัทยา และบ้านช้างไทย จะเห็นได้ว่า ทั้ง 2  ที่นั้น มีบรรยากาศแตกต่างกันออกไป

แคมป์ช้าง

ที่แคมป์ช้าง เปิ้ลกะศิระ เคยไปมาแล้วครั้งนึ่ง ที่นี่มีทัวร์ต่างชาติมาดูช้างอยู่เรื่อย เพื่อนๆ อาจคิดว่า “แหม..ก็ดูออกจะเป็นแหล่งธุรกิจอย่างนั้น แล้วยังจะเอาอาหารไปเลี้ยงช้างทำไม มันก็คงจะมีกินอยู่แล้ว” แต่หารู้ไม่ สิ่งที่เปิ้ลรู้มาจากควาญช้างก็คือ ที่นี่เค้าไม่ได้เลี้ยงอาหารช้าง แต่เค้าจะจ่ายเงินให้ควาญช้าง เป็นค่าอาหารช้างเดือนละ 3,000 บาท และค่าจ้างควาญช้างที่เอาช้างมาอยู่แคมป์นี้อีกเดือนละ 7,000 บาท (เฮ้อ! ถามหน่อยเหอะ แค่ 3,000 บาทต่อเดือน เนี่ย…ช้างมันจะพอกินไม๊) ที่นั้นเค้าก็มีกล้วยไว้ขายให้นักท่องเที่ยวที่มาหวีละ 20 บาท (ขอบอกเลยว่า…นักท่องเที่ยวที่ว่านี่เค้าก็ไม่ค่อยซื้อให้มันกินหรอก ขี้งก @#$$@@#) ช้างจะพักกินได้ก็ต้องหมดเวลาทำงานแล้ว นู่น… 6 โมงเย็นไปแล้ว (คิดดูสิ…ช้างต้องหิ้วท้องรอไปทั้งวันเลย น่าสงสารจริงๆ T_T)

แต่…ไม่อยากให้เพื่อนๆ มองว่าที่แคมป์ช้างนี้เลวร้ายนะ เพราะถ้าคิดกลับด้านกัน ถึงจะมองดูว่าเหมือนนักธุรกิจโหด แต่จริงๆ จะว่าไป ถ้าจะให้เค้าเลี้ยงช้างแบบที่มันควรจะเป็น คงจะเป็นเรื่องที่ยากมาก เพราะวันๆ นึง ช้างกินเยอะมาก และช้างก็ตั้งหลายสิบเชือก และถึงแม้ว่าที่นี่จะมีทัวร์มาลงบ้าง แต่ที่นี่เค้าไม่ได้เก็บค่าบัตรผ่านประตูนะ ได้แค่จากการที่นักท่องเที่ยวขี่หลังช้าง  นั่งรถม้า (อ้อ…ที่นี่เค้ามีรถม้า พาชมชายหาดด้วย วู้…) หรือยิงปืน, ปาเป้า ซึ่งจะว่าไป รายได้จากตรงนี้ก็ไม่ได้มากมายอะไร เมื่อเทียบกับรายจ่ายที่เกิดขึ้นในแต่ละเดือน ก็ทำให้ที่นี่แค่เพียงพอที่จะเลี้ยงที่นี่ให้อยู่รอดไปได้ต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้เฟื่องฟูอะไร หนำซ้ำ…จะว่าไปที่นี่ก็ให้โอกาสควาญช้างและช้างมีอาชีพที่ปลอดภัยทำ ดีกว่าพาช้างไปเดินตามท้องถนน และถ้าควาญช้างไม่อยากจะอยู่ต่อก็สามารถทำได้ ก็ถือว่าแฟร์ๆ ทั้ง 2 ฝ่าย เพียงแค่ต่างฝ่าย ต่างยอมรับกติกาซึ่งกันและกันก็จะอยู่ร่วมกันได้

และที่นี่ก็ยังอนุญาตให้เรานำผลไม้ไปบริจาคให้ช้างเหล่านี้กินได้ด้วย เพราะถือว่าเป็นการช่วยบรรเทาความหิวโหยให้กับพวกช้างได้อีกทางหนึ่ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 ที่เราได้ไป ถ้ามีโอกาสก็จะไปอีกเรื่อยๆ (แต่ถ้า…เพื่อนๆ ว่างและผ่านไปแถวนั้น ก็แวะไปหาพวกเค้าบ้างนะ)

วิธีการเดินทางไปแคมป์ช้างพัทยา

จากพัทยาวิ่งบนถนนสุขุมวิทไปทางสัตหีบ พอใกล้ถึงทางไปวัดญาณ แคมป์ช้างจะอยู่ฝั่งขวามือ

บ้านช้างไทย

ต่อจากนั้น…เราก็ไปต่ออีกที่นึงคือ บ้านช้างไทย ที่นี่ก็มีช้างเยอะเหมือนกัน แต่ออกจะดูแตกต่างจากที่แคมป์ช้าง เพราะที่นี่ช้างได้อยู่กับต้นไม้ ผิดกับที่แคมป์ช้าง ที่ช้างจะอยู่กับพื้นที่ปูนๆ ซะมากกว่า

ที่นี่ช้างผอมมากหลายตัว เพราะไม่ค่อยมีทัวร์มา ที่นี่มีแต่ช้าง ไม่มีอย่างอื่นเลย ซึ่งอาจจะไม่ดึงดูดเท่าที่แคมป์ช้าง แต่ช้างที่นี่น่าจะรู้สึกดีกว่า ที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติตลอดเวลา จุดเด่นของที่นี่คือ มีช้างน้อยชื่อว่า “น้องเพชร” เป็นลูกช้างอายุได้เดือนกว่าๆ กำลังซนเลย น่ารักมากๆ งวงก็นิ่มดี

คนเลี้ยงบอกว่า “เค้าชอบกระโดดไปมา แล้วก็ชอบวิ่งเข้าไปหาช้างตัวใหญ่ จึงทำให้เค้าต้องล่ามโซ่ไว้ เพราะกลัวช้างตัวใหญ่จะเตะเอา” คือช้างที่นี่ บางเชือกก็เป็นช้างดุ ที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในเมือง จะเห็นได้จากที่เค้าล่ามโซ่ไว้นั่นเอง คนเลี้ยงน้องเพชรบอกว่า “แม่ของน้องเพชรไปอยู่แคมป์ที่อยุธยา หลังจากคลอดน้องเพชรได้เดือนนึง”  น่าสงสารเนอะ มันคงคิดถึงกันน่าดูเลย นี่…ทำให้นึกถึงก้านกล้วยเลย น้องเพชรคงจะเหงามาก นี่กะว่าวันเกิดเปิ้ลสิ้นปีนี้ จะเอาผลไม้ไปเลี้ยงเค้าอีก)

อย่างไรก็ตาม ก็ต้องขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคน เพราะเงินทั้งหมดที่นำไปซื้อผลไม้ให้น้องช้างทั้งหลาย ส่วนหนึ่งก็ได้รับสมทบทุนมาจากเพื่อนๆ ที่มีจิตใจกุศลได้ร่วมบริจาคกันมา ถ้าเพื่อนๆ มีโอกาส ก็อยากให้แวะไปหาช้างเหล่านี้บ้างนะคะ

ช้างถือว่าเป็นสัตว์คู่บ้านคู่เมืองเรามาตั้งแต่สมัยโบราณ ร่วมกับบรรพบุรุษของเราในการทำสงครามมาตั้งแต่ยุคก่อน ถือว่าบรรพบุรุษของพวกเค้ามีบุญคุณกับพวกเรา ทำให้พวกเรายังมีแผ่นดินอยู่กันจวบจนทุกวันนี้ แต่เหตุไฉน…เราจึงเบียดเบียนพวกเค้าล่ะ แม้แต่แค่ที่จะอยู่อาศัยเท่านั้น เรายังไปแย่งชิงของพวกเค้ามา พวกเค้าไม่ได้ต้องการอะไรมากมายเลย ไม่ได้ต้องการรถสปอร์ตหรู หรือคฤหาสถ์หลังโต ขอเพียงที่ๆ พวกเค้าจะได้อยู่ร่วมกันเป็นโขลง เพื่อคุ้มภัยให้กันและกัน ที่ๆ พวกเค้าไม่ต้องอยู่อย่างอดอยาก หรือหวาดกลัวว่าจะโดนรถชนตายวันไหน แค่นั้นเอง…มนุษย์เรานี่ช่างเอาเปรียบพวกเค้าเสียจริงๆ ใจแคบ เห็นแก่ตัว บุกรุกแย่งแหล่งอาหารของพวกเค้าแล้วยังไม่พอ บางคนยังทารุณเค้าอีกด้วยการวางกับดักทำร้ายเค้า เพียงแค่กลัวว่าเค้าจะเข้ามากินพืชผลของพวกคุณ ปีๆ นึง มีช้างตายไปมากมาย จากการกระทำของผู้ที่เรียกตัวเองว่า “มนุษย์”

ทางแก้มี…แต่ไม่อยากทำ และเพื่อนๆ ล่ะ เคยย้อนกลับไปคิดไม๊ว่า…เราจะให้ความยุติธรรมแก่พวกช้างที่ยังเหลืออยู่เพียงน้อยนิดนี่ยังไง???

ติดต่อบ้านช้างไทย (สวนช้าง พัทยา)

22/15 ม.11 ต.หนองปรือ อ.บางละมุง จ.ชลบุรี

โทร. 038-756517
แฟกซ์ 038-756560

เพื่อนๆ หลายคนคงเคยไปเที่ยวพัทยากันมาบ้างแล้ว เพราะนอกจากจะเป็นสถานที่ที่พักผ่อนที่ใกล้กับกรุงเทพฯมาก ใช้เวลาประมาณไม่เกิน 2 ชม. ก็ถึง เดินทางไปก็สะดวก ถ้าขับรถไปเองก็ไปทางสายมอเตอร์เวย์เลย นั่งรถเม้าท์ยังไม่ทันจบก็ถึงแล้ว 555
พัทยา…เป็นเมืองท่องเที่ยวที่เป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว เป็นที่นิยมพักผ่อนสำหรับคนกรุงเทพฯ มาก เพราะว่าใกล้ แถมยังมีทะเล วิวทิวทัศน์สวยงาม อากาศสะอาดปลอดโปร่ง เพราะไม่มีโรงงาน ที่พัก โรงแรมก็มากมายให้เลือกพักผ่อนตามความชอบ คนจึงนิยมไปเสพสุขกับธรรมชาติที่งดงามของเมืองนี้ อาหารการกินก็เยอะแยะ มีร้านอาหารทะเลสดๆ ให้เลือกเข้าไปรับบริการและบริโภคมากมาย (แหม…ภูมิใจจัง ที่เกิดเป็นคนพัทยา…) ปกติเปิ้ลกับศิระจะกลับไปเยี่ยมที่บ้านก็ไม่บ่อยมากหรอก เดือนละหน แต่ก็อยากจะแนะนำร้านอาหารประจำที่เปิ้ลและครอบครัวไปกันทุกครั้งที่กลับไปพัทยา เพราะเป็นร้านอาหารที่ถูกปากมาก รสชาติจัดจ้านดี ราคาก็ไม่แพงด้วย อาหารทะเลก็สด บรรยากาศก็ดี (ถ้าใครชอบแนวคันทรี่นะ ขอแนะนำที่นี่แล้ว รับรองไม่ผิดหวัง) ชื่อ “ร้านจ่าต๋อย”

เป็นร้านที่ไม่ได้ติดทะเลหรอกนะ เหมือนจะใช้บ้านทำเป็นร้านอาหารมากกว่า คนกรุงเทพฯ ก็รู้จักกันเยอะนะ ไปทีไรคนแน่นร้านทุกที ส่วนใหญ่ก็มาจากกรุงเทพฯ ทั้งนั้น ประมาณว่าปากต่อปาก คนพื้นที่ก็เยอะ เค้าเปิดตั้งแต่ 11 โมง ถึง 5 ทุ่ม เลยล่ะ ร้านอยู่ในซ.เทพประสิทธิ์ แถวๆทีทำการกรมที่ดิน พัทยาใต้

วิธีเดินทางคือ อยู่บนเส้นสุขุมวิท วิ่งจากพัทยากลาง ไปเรื่อยๆจนถึงแยกพัทยาใต้ ให้เลยแยกไปนิดนึงจะมีอีกไฟแดงอยู่ติดกันเลย ให้เลี้ยวขวาไฟแดงที่สอง จากนั้นตรงไปเรื่อยๆ ด้านขวามือจะมีซอยที่หน้าปากซอบมี 7-eleven อยู่ให้เลี้ยวเข้าไป ตรงไปเรื่อยๆเป็นทางบังคับ จนถึงตรงที่มีทางแยก ให้เลือกไปทางซ้าย อาจหายากนิดนึง ถ้าหลงทาง โทรถามร้านได้ที่ จ่าต๋อย 08-18637824 เลย

(ลองดูนะ ถ้าผ่านไปแถวนั้น ก็เป็นทางเลือกได้อีกที่นึง)

จริงๆ ที่พัทยาก็มีร้านอาหารอีกเพียบเลย ที่รสชาติดี อันนี้ขึ้นอยู่กับความชอบ เช่น แถวนาเกลือ ก็มี ร้านอาหารทะเลปูเป็น, ร้านปอกุ้งเผา ถัดมาแถวพัทยากลาง ในเส้นพัทยากลางก็มี ร้านก๋วยเตี๋ยวไก่แม่ศรีเรือน, ร้านอาหารเล้งกี่ เส้นสาย 3 ก็มีร้านอาหารเยอรมันที่จะแนะนำ คือ ร้าน Zum Simple ขาหมูเยอรมันอร่อยมาก แต่ต้องสั่งล่วงหน้า ส่วนร้านอาหารแถวจอมเทียนก็มีมากมาย
หลังจากอิ่มท้องแล้ว ลองมาดูที่เที่ยวบ้าง… อันนี้ ไม่ต้องพูดถึง มีทะเล ที่ให้ไปเก็บภาพบรรยากาศไว้ในความทรงจำ หรืออาจจะถ่ายรูปเก็บไว้ ไปเล่นน้ำทะเล ไปนั่งชมวิว สูดอากาศที่บริสุทธิ์ เดินนวดเท้าด้วยการย่ำทรายทะเล ทำมิวสิคคิดถึงแฟน….เหอะๆ ไปเรื่อย ก็ยังมีที่เที่ยวอื่นๆ ที่นอกไปจากสิ่งเหล่านี้ ที่บ่งบอกถึงความเป็นพัทยาอีก เช่น เมืองปราสาทสัจธรรม อยู่ตรงนาเกลือ เป็นปราสาทที่สร้างจากไม้ ตั้งตระหง่านยื่นออกไปในทะเล สวยงามมาก หรือจะเป็นการไปดูโชว์ที่ทิฟฟานี่ หรืออาคาซ่า ก็เลือกเอา รวมถึง Under Water World ที่รวมสัตว์จากทะเลน้ำลึกไว้มากมาย หรือจะไปนั่งเรือดำน้ำดูประการังก็ได้
นอกจากนี้แล้ว ก็อยากจะให้เพื่อนๆ ได้เพิ่มบุญจากการเที่ยวด้วย จึงขอแนะนำสถานที่เหล่านี้ไว้ เผื่อว่าเพื่อนๆ จะได้แวะไปบ้าง
1.    บนเขาสทร. ขึ้นไปแล้วนอกจากจะได้เห็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม และเมืองพัทยาทั้งเมืองแล้ว ยังได้ขึ้นไปสักการะเสด็จเตี่ย กรมหลวงชุมพรเขตต์อุดมศักดิ์ ด้วย และข้างบนนั้นก็มีวัดให้ได้ทำบุญกันอีกด้วย (เห็นไม๊ว่า คุ้มสุดคุ้มทีเดียว)

ที่อยู่ : เขาพระตำหนัก ระหว่างพัทยาใต้ กับ หาดจอมเทียน อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
การเดินทาง : อยู่บนเขาพระตำหนัก ทางพัทยาใต้

สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ สำนักงาน ททท. ภาคกลาง เขต 3 (ชลบุรี)
609 หมู่ 10 ถนนพระตำหนัก ตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี 20150
เบอร์โทรศัพท์ : +66 (0) 3842 3990
โทรสาร : +66 (0) 3842 9113

2.    มูลนิธิคนตาบอด มหาไถ่ อยู่แถวนาเกลือ หากว่าเพื่อนๆ แวะไปหาอะไรทานแถวนั้น หรือไปเที่ยวที่ปราสาทสัจธรรม ก็อาจจะแวะเข้าไปที่มูลนิธินิดนึง ที่นี่เป็นโรงเรียนสอนคนตาบอด มีทั้งที่เป็นผู้ใหญ่แต่พิการทางด้านสายตามาเรียนประดิษฐ์สิ่งของ (แบบมาเช้า เย็นกลับ) และก็ยังมีทั้งเด็กที่ตาบอด หรือพิการซ้ำซ้อน เรียนที่นี่ด้วย (น่าสงสารมากมายเลย)
วันก่อนเปิ้ลกับศิระก็แวะเข้าไปทำบุญโดยการนำเงินไปบริจาค อาจจะไม่มากมายเพราะเอา
เงินส่วนตัวออกกันเอง แต่…ก็รู้สึกดีมากเลย วันนั้น..ที่ไปพอดีเป็นวันที่น้องๆ เค้าปิดเทอม ประมาณ
80%  ที่กลับบ้านกัน เค้ามีผลงานการประดิษฐ์ของพี่ๆ น้องๆ มาวางขายด้วย

ติดต่อโรงเรียน: aua@pattayablind.org
โทรศัพท์ 038225479 , 038225963
285/103 ม.5 ซ.16 ถ.พัทยานาเกลือ ต.นาเกลือ อ.บางละมุง จ.ชลบุรี 20150
http://www.pattayablind.org/

3.    มูลนิธิสว่างบริบูรณ์ นี่ก็อยู่เส้นนาเกลือเลย เพื่อนๆ ก็สามารถแวะทำบุญโลงศพ ได้เหมือนกัน เปิ้ลกับศิระและครอบครัวก็แวะไปทำบ่อยๆ เหมือนกัน ทำแล้วสบายใจดี

มูลนิธิสว่างบริบูรณ์ธรรมสถาน นาเกลือ เมืองพัทยา จ.ชลบุรี โทร 038-221-380. 038-222-380

4.    วัดญาณสังวราราม อยู่เลยไปทางสัตหีบหน่อย ที่นี่เพื่อนๆ หลายคนคงรู้จัก และอาจจะเคยไปกันแล้ว แต่จะแนะนำอีกที่นึง เลยวัดญาณฯ ไปนิดนึง ใกล้ๆ กันเลย จะมี “วิหารเซียน” อยู่ ซึ่งมีความสวยงามมากเลย เสียค่าเข้าเหมือนกัน จำไม่ได้ว่าเท่าไหร่ แต่จำได้ว่าไม่แพงและคุ้มค่ามากๆ เลย ข้างในจะมีรูปหล่อของเทพจีนต่างๆ มากมาย ซึ่งหล่อจากเหล็ก แต่ละองค์ใหญ่มาก เรียกว่า มีครบทุกองค์เลย ทั้งด้านในและด้านนอก สวยงามมาก มีหลายชั้น ชั้นบนสุดจะเป็นส่วนของพระพุทธเจ้า มองลงมาด้านล่างจะเห็นการประชุมของเหล่าเทพ สวยงามจริงๆ เหมือนเราอยู่บนสวรรค์เลย (อันนี้..ไม่ได้เวอร์นะ ลองไปสิ แล้วจะรู้) ด้วยบรรยากาศของสถานที่ที่แวดล้อมไปด้วยภูเขา ธรรมชาติที่สวยงามด้วยแล้ว สุดยอดไปเลย…ยกนิ้วให้

การเดินทางไปวิหารเซียน จากกรุงเทพฯ ใช้เส้นทางถนนสุขุมวิท (ทางหลวงหมายเลข 3) ถึงกม.ที่ 160 มีป้ายแยกซ้ายไปวัดญาณสังวรารามวรมหาวิหาร เลี้ยวขวาเข้าไปประมาณ5 กม. ก่อนถึงวัดญาณฯ จะมีป้ายบอกทางแยกขวาไปวิหารเซียน ซึ่งจะเห็นอาคารสถาปัตยกรรมจีนโดดเด่นสวยงามมาก

เปิดให้เข้าชมทุกวันระหว่างเวลา 08.00–17.00 น. อัตราค่าเข้าชมคนละ 50 บาท โทร. 038-238367 หรือ 038-235250

5.    แคมป์ช้าง พัทยา แถวนั้นก็ยังมีบ้านช้างด้วย หากจะเข้าไปให้อาหารช้าง หรือบริจาคอาหารให้ช้างก็ได้อีกเหมือนกัน

วิธีการเดินทาง จากพัทยาวิ่งบนถนนสุขุมวิทไปทางสัตหีบ พอใกล้ถึงทางไปวัดญาณ แคมป์ช้างจะอยู่ฝั่งขวามือ

6.    อื่นๆ อีกมากมาย อทิเช่น มูลนิธิเด็กสงเคราะห์เมืองพัทยา มูลนิธิคนชรา

เห็นไม๊ว่า… นอกจากจะเที่ยวให้สนุกแล้ว ยังนำบุญติดตัวกลับมาบ้านได้อีกด้วย ขากลับก็ยังมีที่แวะซื้อของฝากอีกมากมาย หากไม่ได้ผ่านไปทางหนองมล ยังมีร้านแม่กิมบ๊วย ที่อยู่ริมทางสายบายพาส ด้วย
เป็นไงบ้างคะ….หวังว่าจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์สำหรับคนที่กำลังจะเดินทางไปเที่ยวที่พัทยากันไม่มากก็น้อยนะ อย่าลืมนะว่า ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไร ก็ทำบุญได้ อย่างน้อย…แค่มีจิตใจดี คิดดี พูดดี ทำดี คบเพื่อนดี และไปสถานที่ดี แค่นี้ก็สุขใจแล้วหล่ะ อ้อ…ฝากเพื่อนๆ กันนิดนึงนะ ว่าไปที่ไหนก็ช่วยกันดูแลอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมด้วยนะคะ เพื่อให้ธรรมชาติเหล่านี้อยู่กับเราไปตลอด จะได้มีที่พักผ่อนสำหรับเราไปตลอดกาลไง…

ตอน กินเจ หรือกินมังสาวิรัต ก็ได้บุญนะ ( ณ วัดเล่งเน่ยยี่)

เมื่อวันที่ 11-19 ตุลาคมที่ผ่านมา เป็นช่วงเทศกาลประเพณีการถือศีลกินเจ คิดว่าเพื่อนๆ หลายคนก็คงได้เข้าร่วมเทศกาลนี้ด้วย
คือปกติแล้วเปิ้ลและครอบครัวจะร่วมถือศีลกินเจในช่วงเทศกาลอยู่แล้วทุกปี และปีนี้ก็เช่นเดียวกัน เปิ้ลกับศิระก็ได้ร่วมถือศีลกินเจกับเค้าจบครบวันเลย
แต่เริ่มตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคม ซึ่งเค้าถือว่าเป็นการล้างท้องก่อนเข้าเทศกาล 1 วัน

การถือศีลกินเจคืออะไร…จริงๆ แล้วจะว่าไป ก็เหมือนกับการที่เราตั้งใจถือศีล (ถ้าปกติทั่วไปก็ถือศีล 5 นั่นแหละ…แต่อาจจะเพิ่มเรื่องไม่ควรใช้ของหอม ไม่ควรมีเพศสัมพันธ์กับ…อุบส์ ในระหว่างการถือศีล เพราะมันเป็นเรื่องของกามารมณ์มันทำให้จิตใจไม่สงบประมาณนั้น เอ…จะโดนเซ็นเซอร์มั้ยเนี่ย…เฮ้อ!!) ส่วนการกินเจ คือการกินอาหารที่ละเว้นเนื้อสัตว์ รวมถึงเครื่องปรุงที่ทำมาจากสัตว์ด้วย เช่น น้ำปลา, นม, ไข่, กะปิ เป็นต้น
แต่ที่มีรายละเอียดเพิ่มขึ้นเกี่ยวกับอาหารเจก็คือ ห้ามกิน กระเทียม, หัวหอมใหญ่, หัวหอมแดง, ต้นหอม (แต่เห็ดหอมไม่เกี่ยวนะ), กุ้ยช่าย, หลักเกียวและห้ามสูบใบยาสูบ (จริงๆ แล้วไม่ได้มีอะไรที่น่ากลัวหรอก เพียงแต่เป็นเรื่องของสุขภาพในช่วงกินเจแค่นั้นเอง…) เพราะเนื่องจากว่าเราไม่ได้กินเนื้อสัตว์ และหากกินอาหารที่ต้องห้ามเหล่านี้เข้าไป จะส่งผลต่อการทำงานของอวัยวะภายในร่างกายของคนแต่ละธาตุ โดยจริงๆ แล้ว ไม่ได้มีอะไรที่ไม่ดีเลย อธิบายก็คือ…

กระเทียม – หากคนธาตุไฟบริโภคเข้าไปโดยไม่มีเนื้อสัตว์ จะส่งผลต่อการทำงานของหัวใจผิดปกติ
หัวหอมใหญ่, หัวหอมแดงและต้นหอม – จะส่งผลต่อการทำงานของไตของคนธาตุน้ำ
กุ้ยช่าย – จะส่งผลต่อการทำงานของตับของคนธาตุไม้
หลักเกียว (ในเมืองไทยไม่มี อันนี้ไม่ต้องห่วง…แต่จะบอกไว้เป็นความรู้ละกันนะ) – จะส่งผลต่อการทำงานของม้ามของคนธาตุดิน
ใบยาสูบ – จะส่งต่อการทำงานของปอดของคนธาตุโลหะ (อันนี้…จริงๆแล้วก็ส่งผลต่อปอดของคนทุกธาตุทุกคนแหละ…สูบไปก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่โทษ ตายสถานเดียว…เหอะๆ)

คือจริงๆ แล้วทั้ง 5 อย่างที่ห้ามกินในช่วงกินเจ ก็จำกัดเฉพาะคนแต่ละธาตุเท่านั้น ถ้าเป็นธาตุอื่นที่ไม่เกี่ยวก็อาจจะบริโภคได้แหละ แต่…อาหารเจที่เค้าทำขาย เค้าจะหลีกเลี่ยงการใส่พืชทั้ง 4 นี้ (ก็คนขายเค้าจะรู้ได้ไงว่าใครเกิดธาตุอะไร…จะให้ทำอาหารประจำแต่ละธาตุก็คงจะละเอียดไปมั้งเนอะ…)

และยังมีเพิ่มเติมเกี่ยวกับอาหารนิดหน่อย ก็คือเค้าจะไม่กินอาหารรสจัด และอาหารหมักดอง (ซึ่งก็ง่ายๆ เลย เพราะมันไม่ดีต่อสุขภาพและท้องของเรานั่นเอง…)

เค้าว่ากันว่า…การกินเจเป็นเหมือนการได้ดีทอกส์ร่างกายเราด้วยนะ คือเป็นช่วงที่เราจะได้ขับสารพิษออกจากร่างกายของเราด้วย (ดีจัง…อิ่มบุญแล้วยังสุขภาพดีอีกด้วย ^_^)

มีแต่ข้อดีที่เราได้ถือศีลกินเจ…ถือศีล เราก็ได้ตั้งใจทำแต่ความดีละเว้นความชั่วอย่างจริงจัง (จริงๆ เราจะต้องทำแต่ความดีละเว้นความชั่วร้ายให้เป็นนิสัยนะ อย่าทำเฉพาะช่วงนี้เท่านั้น) ไม่เบียดเบียนใคร ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน มีน้ำใจช่วยเหลือคนที่เค้าลำบากกว่า และอื่นๆ อีกมากมายของการทำสิ่งที่ดี สรุปก็คือ คิดดี ทำดี พูดดี คบคนดี ไปในสถานที่ดีๆ
ตามคำสอนของท่านพระอาจารย์ปัญญานันทภิกขุนั้นแหละ

ส่วนกินเจ เราได้ละเว้นการเบียดเบียนสัตว์ (จะว่าไปพวกเค้าคือ ผู้มีพระคุณต่อพวกเราเหล่ามนุษย์นะ พวกเค้าได้เสียสละชีวิต ให้เราได้บริโภคเพื่อชีวิตของพวกเรา) ถ้าในช่วงเทศกาลนี้ ได้ละเว้นชีวิตพวกเค้าบ้างก็เป็นการดีอย่างยิ่ง

ช่วงเทศกาลกินเจ… แน่นอนช่วงเทศกาลใครหลายคนที่กินเจก็ต้องได้มีโอกาสไปโรงเจกันบ้าง …เปิ้ลกับศิระก็ได้ไปที่วัดเล่งเน่ยยี่ (วัดมังกรกมลาวาส ) ซึ่งเป็นวัดจีนอยู่แถวเยาวราช (หลายคนน่าจะรู้จัก) เราสองคนแต่งชุดขาวไปที่นั่นในวันที่ 17 ตุลามคม เวลาประมาณ 11 โมง (วันนั้น…อากาศดี แดดก็ไม่ร้อน คนก็ไม่เยอะ เพราะเป็นวันธรรมดา) เราซื้อส้มกับขนมไปถวายพระพุทธองค์และเจ้าแม่กวนอิมด้วย

เมื่อเดินเข้าประตูวัดไป ก่อนจะเข้าไปถึงที่ประดิษฐานของเทพต่างๆ ที่อยู่ด้านหน้า ระหว่างทางทั้ง 2 ฝั่งจะเป็นศาลาที่เค้าเปิดเพื่อทำพิธีการต่างๆ ในช่วงเทศกาลกินเจ ฝั่งซ้ายจะเปิดศาลาที่ให้เรานำโคมเทียนจุดไฟ เพื่อนำไปลอยน้ำถวายเจ้าแม่กวนอิม และก็มีให้เขียนคำถวายพระพรลงใบโพธิเงินกับใบโพธิทองแด่ในหลวงไปติดที่ต้นไม้ที่เค้าจัดเตรียมไว้ด้านใน ส่วนด้านขวาจะเป็นศาลาที่เค้าเปิดไว้ทำพิธีการช่วงเทศกาลกินเจและก็มีโรงเจอยู่ด้านในด้วย (ซึ่งต้องใส่ชุดขาวเท่านั้น ถึงจะเข้าไปได้ แต่เราไม่ได้เข้าไปเพราะคนเยอะมาก…)

เราสองคนตรงเข้าไปไหว้พระและสักการะเทพต่างๆ ก่อน โดยเริ่มจากไหว้พระพุทธองค์ที่อยู่ด้านหน้า แล้วก็เวียนสักการะเทพต่างๆ ไปทางขวามือวนจนรอบ แล้วก็ไปด้านหน้าจะเห็นเป็นเสาสูงๆ เป็นจุดสุดท้าย (ที่นี่มีเสี่ยงเซียมซีด้วย แม่นดีเหมือนกัน) หลังจากนั้นก็ออกมา เพื่อเข้าไปลอยโคมเทียนที่ศาลาเจ้าแม่กวนอิมด้านนอก
เขียนคำถวายพระพรไปติดต้นไม้ (เสร็จแล้ว…หาอาหารเจกินดีกว่า ก็ฝากท้องกับร้านอาหารเจในวัดนั้นแหละ…)

หลังจากที่หมดเทศกาลกินเจไปแล้ว เปิ้ลกับศิระก็ตัดสินใจจะกินมังสาวิรัตกันทุกวันเสาร์ ซึ่งตรงกับวันเกิดของเปิ้ล (คือแต่ก่อน เปิ้ลก็กินมังสาวิรัตทุกวันเสาร์แหละ แต่ก็เลิกกินไปเพราะไม่ค่อยสะดวก แต่พอมาคิดดู…ก็น่าจะลองกินใหม่ เพราะมันไม่ได้ลำบากอะไร แต่ถ้าหากจะให้กินเจคงจะยากกว่า เพราะร้านอาหารเจค่อนข้างหากินยาก ถ้านอกช่วงเทศกาลกินเจ) จึงตัดสินใจเลือกกินมังสาวิรัตทุกวันเสาร์ดีกว่า

อาหารมังสาวิรัตก็หากินได้ง่ายๆ ร้านอาหารปกติทั่วไปก็สั่งได้ อาหารมังสาวิรัตสามารถใส่ผลิตภัณฑ์จากสัตว์ได้หมด เพียงแต่ต้องไม่มีเนื้อสัตว์ปรุงในอาหารแค่นั้นเอง เราสามารถกินนมกับไข่ได้ด้วย ถึงแม้จะไม่ถึงขนาดกินเจ แต่ก็เป็นการละเว้นเนื้อสัตว์ได้เหมือนกัน และถึงแม้จะไม่ทุกวัน แต่ก็เป็นความตั้งใจจริงของเปิ้ลกับศิระ และเปิ้ลคิดว่าก็มีหลายคนที่เค้าทำกันนะ มันดีนะ…หากเราหันมางดเนื้อสัตว์ (ไม่เบียดเบียนสัตว์บ้าง) สมัยนี้…กินเนื้อสัตว์มากๆ ก็ไม่ดีนะ โรคมากมายที่มากับเนื้อสัตว์ชนิดต่างๆ หากบริโภคไปมากๆ ก็มีเยอะ หันมาเน้นการบริโภคผักมากกว่าเนื้อสัตว์ดีกว่านะ เพื่อสุขภาพที่ดีด้วย

เห็นมั้ย…ว่าการกินเจ หรือกินมังสาวิรัตก็ถือเป็นการทำบุญอย่างนึงเหมือนกัน ที่สำคัญคือ
เราไม่ได้เบียดเบียนชีวิตสัตว์อื่นอย่างแน่นอน ถึงแม้เราจะไม่สามารถกินได้ทุกวัน
แต่หากสะดวกและพร้อมที่จะหันมากินเจหรือมังสาวิรัตบ้างแม้จะแค่อาทิตย์ละครั้งก็น่าจะดีนะ

วิธีการเดินทางไปวัดเล่งเน่ยยี่
วัดเปิดทุกวัน 06.00-17.00 น. โทร. 02-222-3975 , 02-226-6553 , 02-225-7626

วัดมังกรกมลาวาส ตั้งอยู่ริมถนนเจริญกรุงฝั่งซ้าย ระหว่าง ซอยเจริญกรุง 19 และ 21 ในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
รถประจำทาง : สาย 1, 4, 7, 35, 49, 53, ปอ.1, ปอ.7

ตอน ทำบุญกลับได้บาป

             วันก่อน…เปิ้ลเปิดไปเจอรายการ “เรื่องจริงผ่านจอ” แล้วก็ได้พบกับข้อมูลที่คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับเพื่อนๆ ได้บ้างคือ…เรื่องของธุรกิจขอทาน           

เชื่อว่า…..เพื่อนๆ หลายคนที่กำลังอ่าน Blog นี้อยู่ต้องเป็นคนใจบุญสุนทานกันแน่ๆ และก็คงมีหลายคนที่ชอบใส่เงินบริจาคตามกล่องหรือตู้ที่รับบริจาคให้กับที่ต่างๆ หรือให้เงินขอทานที่เรารู้สึกสงสารมากมาย อาจจะมีทั้งเด็ก คนแก่ หรือแม้แต่ผู้หญิงที่นั่งอุ้มเด็กเล็ก ขอทานตามที่ต่างๆ (ก่อนหน้านั้น! เปิ้ลเอง…ก็เป็นคนหนึ่ง ที่ทำเช่นนั้นอยู่)           

ในที่นี้…ขอพูดเรื่องกล่องรับบริจาคก่อนนะคะ…ว่าจริงๆ แล้ว ก็ไม่เสียหายอะไร ถ้าเราอยากจะร่วมเป็นส่วนหนึ่งที่ให้ความช่วยเหลือไปยังสถานที่ตามวัตถุประสงค์ของกล่องรับบริจาคนั้น แต่..ถ้าจะให้ดี เราควรดูสถานที่นั้นด้วย ว่าเป็นที่ๆ มีอยู่จริงหรือไม่ และสถานที่วางกล่องรับบริจาคนั้น เป็นสถานที่น่าเชื่อถือหรือไม่ (อย่างเปิ้ลเองก็จะดูแค่นี้แหล่ะ)  เช่น กล่องรับบริจาคเพื่อ…ช่วยช้าง ที่สถานีรถไฟใต้ดิน (อันนี้ ทำทุกครั้งที่เจอ) หรือจะกล่องรับบริจาคต่างๆ ตามห้าง หรือซุปเปอร์มาเก็ต ต่างๆ  เหล่านี้ก็น่าเชื่อถือได้ แต่…หากกล่องรับบริจาคมาวางตรงบริเวณที่ไม่ค่อยน่าเชื่อถือ ก็ดูๆ นิดนึงนะคะ ว่าพอจะเชื่อถือได้หรือไม่ ไม่เช่นนั้นจะกลายเป็นการที่เราบริจาคเงินให้กับพวกมิจฉาชีพ อย่างเดียวกับการให้เงินขอทาน ที่เปิ้ลได้ข้อคิดมาจากรายการเรื่องจริงผ่านจอ และอยากจะมาแชร์ให้เพื่อนๆ ทราบด้วย…           

 คือ…ปัจจุบันขอทาน ได้กลายมาเป็นอาชีพหรือธุรกิจอย่างหนึ่ง ที่ทำกันอย่างเป็นล่ำเป็นสันเลย ถ้าเราจะสังเกตุ เดี๋ยวนี้…ขอทานเยอะมาก โดยเฉพาะจะเป็นคนแก่ เด็ก คนพิการหรืออาจจะแฝงมาในแบบที่เราไม่คาดฝัน เช่น การที่มีคนแก่หรือเด็ก อาจจะเปลี่ยนจากการนั่งขอทาน มาเป็นถือลูกอม ปากกา หรือสิ่งของมาขาย แต่ในราคาที่เกินจากราคาท้องตลาดทั่วไปมาก (ทีแรกเปิ้ลก็เคยช่วยซื้อ เห็นว่า ดีกว่าพวกที่มานั่งขอทาน โดยไม่คิดจะทำอะไร) แต่ความจริงแล้ว พวกนี้ก็อยู่ในกลุ่มเดียวกันกับพวกธุรกิจขอทานเช่นกัน            

โดยจะมีนายหน้านักธุรกิจขอทาน (หรือเรียกอีกอย่างนึงว่า พวกสัตว์นรก ที่หากินกับการทำบุญของผู้อื่น) ไปตามหมู่บ้านต่างจังหวัดในประเทศไทย เพื่อจะติดต่อชวนชาวบ้านที่ไม่รู้เท่าทัน ที่เป็นคนเฒ่าคนแก่ ชักชวนพวกเค้ามานั่งขอทาน โดยจ่ายค่าจ้างเป็นรายเดือนๆ ละไม่เท่าไหร่ หรือขอเช่าเด็กเล็กๆ มาเป็นพร๊อพประกอบการนั่งขอทาน โดยจะจ่ายให้เป็นรายเดือนเช่นกัน และที่ร้ายกว่านั้นก็คือ มีบางส่วนก็นำเข้ามาจากประเทศเขมร บางทีก็เป็นเด็กๆ อายุไม่กี่ขวบ ให้มานั่งขอทานหรือเดินขายของอย่างที่พวกเราเห็น บางคนเล่าให้ฟังผ่านรายการว่า ต้องขายให้หมดด้วย หรืออาจจะต้องขายตามยอดที่พวกใจบาปมันสั่ง หากไม่ได้ตามนั้น ก็จะถูกลงโทษอย่างรุนแรง บางคนพวกมันส่งไปขายตัวตามที่ต่างๆ บางคนก็ถูกทำร้ายร่างกายต่างๆ นาๆ ถูกตัดแขนตัดขาเพื่อให้ดูน่าสงสารมากยิ่งขึ้น มีเด็กรายนึง เคยถูกจับโยนลงทะเลมาแล้ว คือหวังฆ่าให้ตายเลยทีเดียว (ทารุณที่สุด)           

แล้วทางรายการยังแจ้งอีกว่า ตอนนี้จะมีขอทานที่มาจากประเทศเขมรมากมายเลย โดยจะอาศัยกันเป็นชุมชนเขมร อยู่แถวทางรถไฟหัวลำโพง พอหลังจากขอทานกันเสร็จแล้วในแต่ละวันก็จะนำเศษเงินที่ได้มาไปแลกเป็นแบงค์ที่ร้านค้าแถวนั้น ถือว่า มีรายได้ที่ดีมาก เดือนละ 2 ล้านกว่าบาททีเดียว (คนไทยนี่ใจบุญกันจริงๆ ทั้งๆ ที่เศรษฐกิจแย่ขนาดนี้นะเนี่ย…) แต่กลายเป็นว่า พวกหยาบช้านี่ มันรวยบนความใจบุญของเราเหรอ???           

ทั้งหมดที่นำมาเล่านี้…เปิ้ลไม่ได้ต้องการให้ใครเลิกทำบุญกันนะคะ แต่อยากให้คิดสักนิดนึงว่า คนที่เราช่วยเค้าลำบากและต้องการความช่วยเหลือจากเราจริงหรือ??? ใช่ ! บางคนก็อาจจะบอกว่า การทำบุญไม่ต้องคิดว่าเค้าจะเอาไปทำอะไร แค่เราทำด้วยความบริสุทธิ์ใจ ตั้งใจดีก็พอแล้ว นั่นก็จริงนะ แต่ก่อนเปิ้ลก็มีคติประจำใจเช่นนั้นเหมือนกัน แต่รายการนี้ เค้าให้ข้อคิดที่ดีว่า คุณเคยคิดหรือไม่ว่า บุญที่คุณทำมันอาจจะได้บาป เพราะมันเป็นการส่งเสริมให้คนชั่วยิ่งทำชั่วมากไปอีก ไม่เกรงกลัวต่อบาป ที่สำคัญเค้ากลับยิ่งไปทำร้ายคนอื่นอย่างเด็กๆ ที่พ่อแม่ของเด็กก็ไม่รู้เท่าทันว่า พวกนี้ไปขอเช่าลูกเค้ามาแค่บอกว่า ให้มานั่งขอทานเฉยๆ เนี่ย พวกมันได้ทำร้ายอะไรเด็กๆ เหล่านี้บ้าง บางคนสูญเสียอวัยวะ บางคนเสียชีวิต เสียตัว เสียอนาคต และอื่นๆ อีกมากมาย            

ตอนนี้…เปิ้ลเลยเลิกใส่เงินกล่องบริจาคสุ่มสี่สุ่มห้าแล้ว (เริ่มพินิจพิเคราะห์มากขึ้น) และเลิกให้เงินขอทาน รวมถึงช่วยซื้อของพวกคนแก่หรือเด็กๆ เดินขายลูกอม หรือของที่เราดูออกว่า เป็นธุรกิจขอทานแน่ๆ แล้ว แต่เปลี่ยนวิธีเป็น เมื่อเราเห็นแล้วสงสารเค้าละก็ซื้อขนมหรืออาหารให้พวกเค้าแทนดีกว่า (เพื่อนๆ จะนำวิธีนี้ไปใช้บ้างก็ได้นะคะ) แต่ถ้าหากใครยังคิดว่า สิ่งที่ทำอยู่แล้วไม่คิดว่าผิดหรือ ทำแล้วสบายใจ ต่อให้พวกนี้จะเอาเงินไปทำอะไรก็ตามแต่พวกเค้า ก็…ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าทำแล้วมีความสุข ก็ไม่ว่ากัน อันนี้ขึ้นอยู่กับความสบายใจของเราเอง ^_^

            แต่สำหรับเปิ้ล  คิดว่า….ถ้าเราจะช่วยเหลือใคร ก็เพราะเค้าลำบากและต้องการให้เราช่วยจริงๆ อย่างพวกที่ออกรายการวงเวียนชีวิต หรือรายการอะไรประเภทนั้น ที่มีเลขที่บัญชีที่น่าเชื่อถือได้ให้เราร่วมช่วยเหลือ หรือกล่องรับบริจาคที่น่าเชื่อถือได้อีกมากมาย หรือถ้ามีเวลาก็ไปบริจาคตามมูลนิธิหรือสถานสงเคราะห์ต่างๆ ตามกำลังทรัพย์ หรือที่ๆ เราสนใจดีกว่ามั้ย  เพื่อเราจะได้รู้สึกดีกว่า…ว่าน้ำใจของเราที่เราตั้งใจให้เค้าไปเนี่ย ได้เป็นน้ำทิพย์ชะโลมใจให้กับผู้ที่ต้องการอย่างแท้จริง….

ป.ล. แฟนของเปิ้ลเคยเห็นจะๆเลย ขอทานได้ตังเยอะมาก พอตังเต็มแล้วก็รีบเก็บใส่กระเป๋า ขันจะได้ว่างๆดูน่าสงสารอีกครั้งนึง แอบเห็นเลยว่าเงินในกระเป๋านั้นเยอะมากๆ

 ตอน ณ. วัดหัวลำโพง

 เมื่อวันเสาร์ที่ 21 ก.ค. ที่ผ่านมา เปิ้ลกับศิระได้ไปทำบุญบริจาคโลงศพ ให้กับศพไร้ญาติที่วัดหัวลำโพง (มูลนิธิร่วมกตัญญู) มา เพื่อนๆ หลายคน อาจจะเคยไปกันมาแล้ว แต่ถ้าใครยังไม่เคยไปและอยากไปบริจาคก็ลองไปดูนะ จริงๆ ในประเทศไทยก็มีอยู่หลายที่ อย่างแต่ก่อนเปิ้ลจะชอบไปบริจาคที่มูลนิธิสว่างบริบูรณ์ (พัทยา) บ่อยๆ ที่ศรีราชาก็มีนะ แต่จำไม่ได้แล้วว่าอยู่ตรงไหน ไปมาแค่ครั้งเดียวเอง แต่พอมาอยู่ที่กรุงเทพ ก็จะไปทำที่วัดหัวลำโพงนี่แหล่ะ ไปมาหลายครั้งแล้ว พอดีอยู่ใกล้บ้าน ไปได้สะดวกที่สุด

พอเข้าไปก็จะมีเจ้าหน้าที่ตั้งโต๊ะไว้รอรับบริจาค จะบริจาคเท่าไหร่ก็ได้ แต่ถ้าจะทำบุญครบชุดก็ราคาชุดละ 500 บาท เปิ้ลกับแฟนทำร่วมกัน 1 ชุด เค้าจะส่งกระดาษให้เรามา 2 แผ่น มีสีชมพู กับ สีขาวๆ ลายๆ

เริ่มต้น เราก็เอากระดาษสีชมพูที่เจ้าหน้าที่ให้เราเขียนชื่อ-นามสกุล ลงไปในตอนแรก ไปแปะที่ข้างโลงศพ (เป็นโลงเปล่า ไม่ต้องตกใจ ^_^)

หลังจากนั้นเราก็ไปเอาธูป 20 ดอก อยู่ตรงหน้าประตูเลย นำเข้าไปจุดข้างใน แล้วก็ไหว้เทพต่างๆ ปักกระถางละ 3 ดอก และเหลือ 2 ดอก ปักตรงกระถางด้านหน้า ซ้าย-ขวา กระถางละ 1 ดอก

หลังจากนั้นเราจะเหลือกระดาษขาวๆ ลายๆ 1 ใบ ก็เผาด้านหน้าเลย เค้าจะมีที่เผาให้

เป็นอันเสร็จพิธี แต่หลังจากนั้น จะเสี่ยงเซียมซีก็ได้นะ (แม่นดีเหมือนกัน) อ้อ! มีเคล็ดลับอย่างหนึ่งที่จะบอก เวลาเราจุดธูปเยอะๆ ควันธูปจะเยอะมาก เข้าตาเราและคนอื่นๆ ทำให้น้ำตาไหลพรากได้ เราควรจะชูธูปขึ้นสูงๆ เวลาเดินไปเดินมา เพื่อควันธูปจะลอยขึ้นไปข้างบน ไม่ไปเตะตาใคร

อยากให้เพื่อนๆ ลองไปบริจาคบ้าง นี่ก็เป็นการให้อย่างหนึ่ง ถือว่าเป็นกุศลที่ดีมากๆ เลย การบริจาคโลงให้กับศพไร้ญาติ ซึ่งเราก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร (บอกตรงๆ เปิ้ลชอบไปทำ พอไปทำแล้วสบายใจมากๆ เลย แล้วสิ่งดีๆ ก็จะตามมาด้วยนะ) ลองดู

ที่อยู่วัดหัวลำโพง

วัดหัวลำโพง พระอารามหลวง ถนนพระรามสี่ แขวงสี่พระยา เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร 10500
โทร.0-2233-8109

ที่อยู่มูลนิธิร่วมกตัญญู

สาขาใหญ่ : มูลนิธิร่วมกตัญญู 19 หมู่ 13 ถนนลาดกระบัง-กิ่งแก้ว-บางพลี สมุทรปราการ
สำนักงานบางพลี โทร. 02-751-0944-48, 02 – 751-0951
สำนักงานกล้วยน้ำไท โทร. 02-249-4821, 02-249-6620, 02-249-4677, 02-249-3770
สำนักงานวัดหัวลำโพง โทร. 02-235-4347-9

http://www.ruamkatanyu.or.th/

วิธีการเดินทางไปวัดหัวลำโพง (สายรถเมล์)

รถเมล์ สาย 4, 21, 25, 34, 40, 46, 67, 73, 109, 113
รถเมล์ปรับอากาศ สาย ปอ.4,ปอ.17,ปอ.29, ปอ.67

รถไฟฟ้า BTS ลงสถานี สยาม ( ต้องนั่งรถเมล์ต่อ )
รถไฟฟ้าใต้ดิน ลงสถานีสามย่าน (ถึงเลย)

 ตอน การรับบริจาคโลหิต และบริการอื่นๆ ที่สภากาชาดไทย

 เมื่อวันเสาร์ที่ 21 ก.ค. ที่ผ่านมา เปิ้ลกับศิระได้แวะไปบริจาคเลือดที่สภากาชาดไทย ก่อนจะเดินทางไปบริจาคโลงศพต่อ ที่วัดหัวลำโพง (จริงๆ ศิระบริจาคคนเดียว เปิ้ลไปเป็นเพื่อนอ่ะ อิ อิ)

เนื่องจากเปิ้ลเองบริจาคไม่ได้เพราะสภาวะร่างกายไม่สมบูรณ์แข็งแรง หากเพื่อนๆ อยู่ในกลุ่มเดียวกับเปิ้ล อย่างเช่น น้ำหนักไม่ถึง หรือร่างกายไม่แข็งแรงพอที่จะบริจาคได้ ก็สามารถบริจาคเงินเพื่อซื้ออุปกรณ์ที่ใช้ในการบริจาคเลือดก็ได้นะ (เปิ้ลก็ไปบริจาคมา) จำนวนเท่าไหร่ก็ได้ เค้าจะมีกล่องรับบริจาควางไว้ แต่ถ้าบริจาคตั้งแต่ 500 บาทขึ้นไป เค้าจะออกเอกสารให้ด้วย

การรับบริจาคเลือดจะมีศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย ถ.อังรีดูนังต์ เขตปทุมวัน กรุงเทพฯ ที่จะรอรับบริจาคเลือดอยู่ทุกวันตามวันเวลาดังนี้คือ

จันทร์ – ศุกร์ ตั้งแต่เวลา 08:00-16:30 น.
ทุกพฤหัสบดี ตั้งแต่เวลา 07:30-19:30 น.
เสาร์, อาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์ ตั้งแต่เวลา 11:00-15:30 น.

ส่วนบริการที่สถานี (สาขา) อื่นๆ และรถเคลื่อนที่ มีดังนี้คือ

• สถานีกาชาด 11 บางแค
  จันทร์ และ พฤหัสบดี ตั้งแต่เวลา 09:00-15:00 น.

• ศูนย์การค้าฟิวเจอร์ปาร์ค (รังสิต)
  วันอาทิตย์ สัปดาห์ที่ 2 ของเดือน ตั้งแต่เวลา 11:30-15:30 น.

• รถหน่วยเคลื่อนที่ สนามหลวง
  วันอาทิตย์ สัปดาห์แรกของเดือน ตั้งแต่เวลา 09:00-14:00 น.

• รถหน่วยเคลื่อนที่ สวนจตุจักร
  ทุกวันเสาร์ ตั้งแต่เวลา 10:00-15:00 น.

หลังจากที่เราเดินทางไปถึงแล้ว ก็เริ่มต้นขั้นตอนการบริจาคดังต่อไปนี้

1. กรอกใบสมัครผู้บริจาคโลหิต – สำหรับคนที่เคยบริจาคแล้ว (หากเป็นผู้บริจาครายใหม่ จะมีโต๊ะ ลงทะเบียนสำหรับผู้บริจาคใหม่ไว้รอรับ…)

2. หลังจากกรอกข้อมูลเรียบร้อยแล้ว ก็ไปกดบัตรคิว สำหรับเข้าไปตรวจเลือดว่า สามารถจะบริจาคได้หรือไม่

3. หลังจากนั้นก็นั่งรอ เจ้าหน้าที่เรียกตามคิว เข้าไปตรวจเลือด

4. พอตรวจเลือดเรียบร้อยแล้ว ถ้าผลเลือดผ่าน ก็ให้ไปยังจุดที่ 3 คือลงทะเบียนการบริจาคเลือด

5. เจ้าหน้าที่จะให้สติ๊กเกอร์ Code ของเรามา หลังจากนั้น เราก็เดินขึ้นไปที่ชั้น 2 เพื่อไปที่ห้องบริจาคเลือด

6. พอขึ้นไปถึงชั้น 2 แล้ว ก็กดบัตรคิว เพื่อรอเรียกคิวไปให้เลือด

7. หลังจากนั่งรอสักพัก พอถึงคิว เจ้าหน้าที่ก็จะเรียกเข้าไปนอนให้เลือด ให้ไปประมาณ 1 ถุง (ดูท่าทางศิระสบายๆ เพราะบริจาคมา10 ครั้งแล้ว)

8. หลังจากให้เลือดเสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่จะให้นอนพักสักครู่ เพื่อปรับสภาพร่างกาย (หากใครคิดว่ามักจะเป็นลมเวลาให้เลือด ก็สมควรอย่างยิ่งที่จะมีเพื่อนไปด้วยนะ จะได้มีคนช่วยดูแล) พอลุกขึ้นได้แล้ว ก็ไปรับประทานของว่างและน้ำที่ทางศูนย์เตรียมไว้ให้ เพื่อทดแทนเลือดที่เสียไป (หลังจากนี้ก็เป็นอันเรียบร้อย กลับบ้านได้แย้ว!)

ข้อควรคิด : หากเป็นโรคไวรัสตับอักเสบ จะไม่สามารถบริจาคโลหิตได้ นะคะ

เคล็ดลับการรับประทานตามกรุ๊ปเลือด (เพิ่มเติม…มาเพื่อแนะนำเพื่อนๆ ที่สนใจค่ะ)

กรุ๊ป A นักมังสาวิรัต

อาหารที่ดีต่อสุขภาพกรุ๊ปนี้ คือ ปลา นมถั่วเหลือง นมแพะ โยเกิร์ตไขมันต่ำ ไข่ พืชตระกูลถั่ว ข้าวกล้อง ซีเรียล พวกชาสมุนไพร ไวน์แดง ผักทุกชนิด โดยเฉพาะ หอมหัวใหญ่ บร๊อคเคอลี แครอท ฟักทอง ผักโขม กระเทียม ผลไม้ได้ทุกชนิด ส่วนอาหารที่ควรยกเว้น แตงโม แคนตาลูป มะม่วง มะละกอ กล้วย ส้ม ปลาเนื้อขาว ปลาตาเดียว เนื้อสัตว์ต่างๆ เบียร์ น้ำอัดลม

กรุ๊ป B อ้วนง่าย

อาหารที่เหมาะกับกรุ๊ปเลือดนี้ มี เนื้อกระต่าย กวาง แกะ ไก่งวง ปลาน้ำลึก ปลาเนื้อขาว ปลาตาเดียว นม เนย ไข่ ข้าวโอ๊ต ข้าวก้อง ผักใบเขียวทุกชนิด ผลไม้ทุกประเภท ชาสมุนไพร (ขิง เปปเปอร์มิ้นต์ โสม ชาเขียว) อาหารที่ควรหลีกเลี่ยง หมู ไก่ หอยเชลล์ กุ้ง ปู หอยแครง แป้งสาลี ถั่วลิสง โฮลวีท ลูกพลับ ทับทิม ลูกแพร์

กรุ๊ป AB นักมังสาวิรัต และคาร์โบไฮเดรต

อาหารที่ดีต่อสุขภาพกรุ๊ปนี้ จะเป็นผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลืองและเต้าหู้ เนื้อแกะ กวาง กระต่าย ไก่งวง เนย นม ไข่ โยเกิร์ตไขมันต่ำ อาหารจำพวกข้าว ข้าวโอ๊ต ข้าวไรย์ ผักสดทุกชนิด และผลไม้ทุกประเภท ส่วนอาหารที่ควรยกเว้น กล้วย มะม่วง ฝรั่ง ส้ม ปลาเนื้อขาว แซลมอนรมควัน ถั่วแดง งาเมล็ดฟักทอง เมล็ด ทานตะวัน ข้าวโพด

กรุ๊ป O โปรตีนสูง

อาหารที่เหมาะกับกรุ๊ปนี้ คือ เนื้อทุกชนิด อาหารทะเลทุกประเภท นม เนย ไข่ ผักทุกชนิด โดยเฉพาะบร็อคเคอลี ผักโขม ผลไม้ทุกชนิด สมุนไพรต่าง อาหารที่ควรหลีกเลี่ยงคือ แป้งสาลี ข้าวโอ๊ต พืชตระกูลถั่ว ผักตระกูลกระหล่ำ เห็ดหอม มะกอกดอง มะเขือยาว มันฝรั่ง แบล็คเบอรี่ แคนตาลูป มะพร้าว ส้ม สตอเบอร์รี่ ชา กาแฟ เบียร์

บริการอื่นๆ ที่ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย

1. รับบริจาคเกร็ดโลหิต
2. รับบริจาคเม็ดโลหิตแดง
3. รับบริจาคโลหิตหมู่พิเศษ
4. รับบริจาคดวงตา
5. รับบริจาค Stem Cell
6. รับบริจาคอวัยวะ

หากเพื่อนๆ สะดวกและมีความต้องการจะทำกุศลครั้งยิ่งใหญ่นี้ ก็ลองไปบริจาคเลือดหรือจะไปทำ

เรื่องบริจาคส่วนอื่นๆ เพื่อชีวิตอื่นที่รอคอยอย่างมีความหวังก็ได้ค่ะ การบริจาคอวัยวะส่วนอื่น ๆ เค้าจะรับไว้เมื่อเราเสียชีวิตแล้ว ไปให้ผู้ที่เค้าจำเป็นต้องได้เป็นอย่างมาก ถ้าใครบริจาคก็ถือว่า เป็นผู้ให้ที่ยิ่งใหญ่น่านับถืออย่างมาก เสียสละให้ผู้อื่นดีกว่าจะปล่อยให้อวัยวะที่มีคุณค่าสูงหาสิ่งใดจะเปรียบค่ามิได้นี้ สูญสลายไป….

เบอร์ติดต่อ

ศูนย์บริจาคโลหิตสภากาชาดไทย โทร. (02) 2639600-99, (02) 2513111 ต่อ 1770, (02) 2521637
ศูนย์บริจาค Stem Cell โทร. (02) 2564300, (02) 2639600 ต่อ 1771, 1761
ศูนย์บริจาคดวงตา โทร. (02) 2528181-9, (02) 2564039-40
ศูนย์บริจาคอวัยวะสภากาชาดไทย โทร. 1666

หรือ www.redcross.or.th

ที่อยู่ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย

1871 ถนนอังรีดูนังต์ ปทุมวัน กรุงเทพฯ 10330
blood@redcross.or.th

วิธีการเดินทางไปศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย (สายรถเมล์)

รถเมล์ สาย ปอ. 4, 16, 21, 50, 141, 507
สายธรรมดา 4, 16, 21, 45, 46, 47, 67, 162

รถไฟฟ้า BTS ลงสถานีศาลาแดง, สยาม
รถไฟฟ้าใต้ดิน ลงสถานีสามย่าน

ตอน GREENPEACE

วันก่อนเปิ้ลกับศิระได้ไปเจอบูธ GREENPEACE เราสองคนจึงแวะเข้าไปดู เพื่อนๆ หลายคนคงเคยเห็นหรือเคยได้ยินกันมาบ้างเหมือนกัน GREENPEACE เป็นองค์กรที่ก่อตั้งมาเพื่อหลากหลายจุดประสงค์ แต่โดยเหตุผลหลักแล้ว ก็เพื่อปกป้องโลกให้พ้นจากสภาพที่เลวร้าย ซึ่งจะส่งผลต่อชีวิตของมนุษย์ด้วย

GREENPEACE ก็จะมีการรณรงค์ที่แตกต่างกันกันออกไปตามแต่ละประเทศ อย่างประเทศไทยเราก็รณรงค์ในเรื่อง ปกป้องภูมิอากาศโลก, อ่าวไทยไร้มลพิษ และปกป้องผู้บริโภค โดยต่อต้านสิ่งมีชีวิตดัดแปลงพันธุกรรม (GMO จีเอ็มโอ) รายละเอียดดูได้ที่ http://www.greenpeacesoutheastasia.org

ก่อนหน้านี้เราสองคนก็สนใจที่จะบริจาคให้กับองค์กรนี้เหมือนกัน พอดีได้จังหวะเลยร่วมบริจาคเลย โดยเริ่มต้นการบริจาคที่วันละ 5 บาท คือเดือนละ150 บาท

อันนี้เป็นของที่ได้จากการสมัคร มี CD และหนังสือที่ให้ความรู้เพียบเลย เค้าจะทยอยส่งมาให้เป็นระยะๆ 

โดยเลือกจ่ายได้ 2 วิธี คือ หักผ่านเลขที่บัญชีธนาคาร หรือหักผ่านบัตรเครดิต

แต่ถ้าบริจาคตั้งแต่ 200 บาทขึ้นไป ทางองค์กร GREENPEACE จะส่งเสื้อ GREENPEACE เป็นของ Premiumให้ด้วย แต่ละเดือนทาง GREENPEACE จะส่งวารสารเกี่ยวกับความคืบหน้าต่างๆ ที่ทางองค์กรได้ทำหรือโครงการของทางองค์กรให้ตามที่อยู่ที่เราสมัครไป เปิ้ลกับแฟนเลยร่วมบริจาคเดือนละ 200 บาท หักผ่านบัญชีธนาคาร (ถึงแม้จะน้อยนิด แต่…ก็ดีใจที่เป็นส่วนหนึ่ง ที่ช่วยอนุรักษ์โลกเราให้คงสภาพที่ดีอยู่กับเราตลอดไป)

หากเพื่อนๆ สนใจก็สามารถติดต่อขอบริจาคไปได้ที่ GREENPEACE ตามที่อยู่ด้านล่างนี้ค่ะ มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการดูแลรักษาโลกกันเถอะค่ะ

เบอร์ติดต่อ องค์กร GREENPEACE

(02) 2796069 , (02) 2796173

ที่อยู่องค์กร GREENPEACE

เลขที่ 138/1 อาคารทอง ชั้น 2 ถ.สุทธิสาร แขวงสามเสนใน เขตพญาไท กทม. 10400

ตอน เรื่องของอู๊ดๆ โฮ่งๆ และเหมียวๆ…ณ บ้านป้านิดาและลุงสัญญา

นอกจากเรื่องของผู้อุปการะคุณพวกสัตว์ทั้งหลายที่บ้านป้านิดากับลุงสัญญา ที่เล่าไปแล้วใน ตอน ที่พึ่งของพวกเรา…ณ บ้านป้านิดากับลุงสัญญา แล้วนั้น อย่างที่บอกสัตว์แต่ละตัวจะมีประวัติที่ลุงสัญญาและป้านิดาให้ความช่วยเหลือมาหลายรูปแบบด้วยกัน…

วาสนากับนำโชค ตัวไหนเป็นตัวไหนเปิ้ลก็แยกไม่ออกเหมือนกัน อ้วนทั้งคู่!!

อย่างเจ้าหมูป่าอ้วนพี 2 ตัว ขอเล่าถึงนิดนึง (หมูทั้ง 2 ตัวเป็นตัวเมีย มีอายุ 1 ปี 4 เดือน มีชื่อว่า วาสนากับนำโชค เป็นพี่น้องกัน) ลุงสัญญา เล่าให้ฟังว่า “เพื่อนของคุณลุงได้มาจากชาวเขาที่เชียงตุง นำมาเลี้ยงไว้ตั้งแต่เล็ก ป้อนนมมาจนโต มาวันนึงวันนั้นเป็นวันตรุษจีน หัวหน้าของเพื่อนลุงก็มาเห็นเข้า ขณะนั้น…น้องวาสนาและน้องนำโชคก็ได้ขนาดพอดี (กำลังได้ที่เป็นหมูหัน) เค้าก็เลยขอจะเอาไปทำหมูหันช่วงวันตรุษจีน ทางเพื่อนของลุงสัญญาไม่อยากให้และด้วยความที่กลัวผิดใจกับหัวหน้าเลยพาหมูหนี!!! เอามาฝากลุงกับป้าเลี้ยงไว้” (โห…น้องหมูเค้าก็ผ่านชีวิตที่ตื่นเต้นมาเหมือนกันแฮะ) ลุงก็เลี้ยงมาตั้งแต่นั้น ให้ความรักความเอ็นดูพวกมัน (เห็นได้จากแววตาเวลาที่คุณลุงมองน้องหมูทั้ง 2 ตัวและเล่าวีรกรรมต่างๆ ถึงน้องหมูทั้งสองอย่างมีความสุข) แต่…อยากบอกว่าหมูสมชื่อจริงๆ สงสัยลุงกับป้าจะเลี้ยงดีมากเลย ทั้งสองเลยอ้วนมากๆๆๆๆๆๆ (ดูจากรูปยังไม่สะใจอยากให้เพื่อน ๆ ไปเห็นตัวจริงจังเลย…)

นอนได้อืดสุดๆเลยนะ

แอบเหลือบไปเห็นนำโชคเล่นน้ำที่ฝนตกขัง ลุงสัญญาก็ดันออกไม่ให้เล่น กลัวจะสกปรกแล้วเป็นผื่นคัน มันก็ร้องแบบหงุดหงิดๆ ป้านิดาบอกว่า “เจ้าตัวนี้ มันเอาแต่ใจ ขี้หงุดหงิด ลุงเค้าต้องคอยตามใจมัน” เห็นลุงสัญญาดันมันออกมา แล้วก็ตักน้ำมาขันนึงล้างตัวมัน แล้วก็เอาลูบหน้ามันด้วย ลุงสัญญาบอกว่า “สงสัยมันจะร้อน แต่ไม่อยากให้เล่นน้ำสกปรก เพราะเวลามันเล่นแล้ว มักจะเป็นผื่นคัน สงสารมัน เพราะมันจะร้องทรมานมาก” ป้านิดาเล่าต่ออีกว่า ทุกวันนี้ก็เลิกกินหมูแล้ว เพราะเลี้ยงหมูแล้วทำให้กินหมูไม่ได้ ก่อนนั้นเวลาจะกินก็จะนึกถึง 2 ตัวนี้ กินไม่ลง และเวลาน้องหมูร้องฟังจะคล้าย ๆ เสียงสุนัขเห่าด้วย (สงสัยเลียนแบบแหงๆ) และพวกมันก็กินง่ายมากเลย ลุงกับป้าจะให้อาหารเหมือนกับให้พวกหมา และแมวเลย ….

น้องแมวนอนสบายเลย

นอกจาก เรื่องของน้องหมูแล้ว ลองมาดูเรื่องของแมวเหมียวๆ บ้างดีกว่า ที่นี่มีแมวมากพอสมควร มีคนแอบเอามาปล่อยบ้าง บางตัว ลุงบอกว่าเป็นแมวหนีคุกมา (ขำๆ) จริงๆ แล้วเป็นแมวที่เคยอยู่ในราชฑัณมาก่อน พอหลังจากเค้าย้ายไปอยู่ที่อื่น ที่นั่นก็เป็นสถานที่ร้าง แมวเหล่านี้ก็ไม่มีคนคอยแบ่งอาหารให้กินอีกต่อไป เจ้าหน้าที่ที่นั่นก็เลยนำมาฝากไว้ที่นี่…

“พี่ๆมาให้อาหารผมกันเหรอครับ ขอบคุณนะครับ”

มาพูดถึงน้องหมาบ้าง มีประวัติมากมาย แบบโหดๆ ก็มี ลุงกับป้าเล่าว่า บางตัว เจ้าของนำมาปล่อยไว้ แหม…ขับรถเบ๊นซ์มาอย่างดีเลย คงรู้ว่าที่นี่เลี้ยงหมาจรจัดไว้ พอผ่านมาใกล้ถึง ก็ชะลอ (โยนตุ๊บ…หมาน่ารักเชียวลงมา) ป้าสงสารก็เก็บมาเลี้ยงไว้ มีอีกๆ บางรายจับใส่กระสอบมา (ประมาณว่า เป็นคอกเลยมั้ง) มัดปากกระสอบไว้ด้วย มาทิ้งไว้แถวๆ บ้านลุงกับป้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ป้านิดาบอกว่า “ดีนะ ที่ป้าได้ยินเสียงร้อง เลยเปิดดู ลูกหมาเต็มเลย ตอนนี้ก็มีบางตัวที่ยังอยู่ บางตัวก็ตายไปแล้วบ้าง”

มีอีกเหตุการณ์นึง ไม่คิดว่าจะเป็นฝีมือมนุษย์ ที่เรียกตัวเองว่า “สัตว์ประเสริฐ” จะทำได้ถึงเพียงนี้ นำลูกหมาตั้งหลายตัวใส่กระสอบแล้วเอาไปโยนทิ้งที่เกาะกลางถนนหน้าบ้านลุงสัญญากับป้านิดา (เข้าใจผิด ว่าเป็นเกาะสุนัขหรือป่าวหว่า) ลุงสัญญาเห็นเข้า ด้วยความสงสารอย่างจับใจ วิ่งข้ามถนนไปที่เกาะกลางถนนไล่จับมาเลี้ยง เพราะด้วยความที่กลัวมันจะวิ่งไปให้รถทับตาย มีบางตัวพอไอ้คนใจชั่วปล่อยลง มันก็วิ่งออกมาจากกระสอบ ประมาณว่าคงตื่นตระหนก วิ่งไปที่ถนนโดนรถทับตายไปหลายตัวเหมือนกัน (เจ้าของมันคงตั้งใจให้เป็นแบบนี้แหล่ะ นรกจริงๆ) ลุงสัญญาเห็นก็รู้สึกไม่สบายใจ ไปลากศพมันมาฝังให้อีก…(ดูซิ จะมีสักกี่คนในโลกนี้ ที่จะเสียสละทุกอย่างได้อย่างนี้) แล้วมีศาลไหนรับทำคดีเหล่านี้บ้างเนี่ย….ไม่มี… ต้องก้มหน้ารับชะตากรรม ที่ไอ้คนใจเยี่ยงสัตว์นรกมันกำหนดให้…

ที่นี่มีหมาในทุกๆสภาพ

ขณะที่ฟังลุงกับป้าเล่าประวัติของสัตว์เลี้ยงที่รักของแกไป สายตาก็ไปเห็นมีหมาบางตัว (แบบว่า เค้าเป็นตัวของตัวเองอ่ะ) เดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าบ้าน เลยถามว่า “นี่เป็นหมาจรจัดที่ป้าเลี้ยงไว้ด้วยหรือปล่าว” ป้าบอกว่า ใช่ พร้อมเล่าวีรกรรมขำๆ ของพวกมันให้ฟัง (มี 2 ตัว) ตัวนึงก่อนหน้านี้เคยอยู่โรงเรือนแรกก่อนจะย้ายมา ก็อยู่ในพื้นที่ปกติดี แต่พอย้ายมาโรงเรือนใหม่ หลังจากถูกไล่ที่ มันก็แหกรั้ว (เป็นสังกะสี) ออกมา แบบว่า รักอิสระอ่ะ ชอบอยู่ข้างนอก ลุงก็ใส่สร้อยคอแสดงให้เห็นว่า เป็นหมามีเจ้าของนะ กลัวเทศบาลจะจับไป ส่วนอีกตัวก็ศิลปินไม่แพ้กันชอบนอนตรงริมถนนหน้าบ้าน (จะเป็นถนนซอย) พอเวลาอาหารหรือฝนตกก็จะเข้าไปนอนในบ้าน
(ประมาณว่า ไม่ชอบมีอาณาเขตมาขวางกั้น) อ้อ! มีอีกตัว พันธ์ไทยหลังอาน ซึ่งตอนที่เปิ้ลเล่นกับหมูอยู่มันก็เข้ามาคลอเคลียเปิ้ลกับแฟน ป้านิดาบอกว่า แต่ก่อนมันเป็นหมาดุมาก แต่…ไม่รู้ทำไมมันถึงเข้ามาเล่นด้วย เป็นหมาใจดีไปเลย หรืออาจจะเป็นเพราะมีลูกก็ไม่รู้ ตอนนั้น…ลูกมันยังเล็กอยู่ แล้วคงจะด้วยความหวงลูกก็เลยดุเป็นธรรมดา ตอนนี้ลูกๆ ก็โตมาหน่อยแล้ว มันเลยไม่หวงเท่าไหร่แล้ว (ลูกๆ มันน่ารักดี…เดินไปไหนก็เดินตามตลอดเลย รับแขกดีมาก)

ลูกๆน่ารักๆกันทั้งนั้นเลย

เฮ้อ…ที่เปิ้ลเล่าประวัติและวีรกรรมของสัตว์ทั้งหลายที่อาศัยอยู่ ที่บ้านป้านิดากับลุงสัญญามามากมาย มีทั้งที่โหดร้าย มีทั้งขำๆ มีทั้งน่ารักน่าหยิก ก็หวังให้เพื่อนๆ รับรู้ถึงชีวิตสัตว์ร่วมโลกอีกจำพวกนึง ที่ถูกพวกมนุษย์ (ที่ไม่สมควรเรียกตัวเองว่า สัตว์ประเสริฐ ได้เลย) เบียดเบียนและทำร้ายทั้งร่ายกายและจิตใจ พวกมันทำผิดอะไรเหรอ แล้วความผิดนั้นถึงกับต้องฆ่ากันเชียวเหรอ… อยากให้เป็นอุทธาหรณ์สอนใจว่า…พวกมันใช้ชีวิตลำบากกันยังไง หากไม่มีคนเมตตากรุณาต่อพวกมัน…

เบอร์ติดต่อป้านิดากับลุงสัญญา
081-6128334

เลขที่บัญชีให้ความช่วยเหลือ
ชื่อบัญชี คุณสัญญา รสรื่น
บัญชีเลขที่ 058-1-36150-4 ประเภทออมทรัพย์
บัญชีธนาคารกรุงไทย สาขาบางขุนนนต์

ตอน ที่พึ่งของพวกเรา…ณ บ้านป้านิดากับลุงสัญญา

วันนี้ (31 พ.ค. 50) หลังจากไปที่เกาะสุนัข (พุทธมณฑลสาย 4) เปิ้ลกับแฟนได้มีโอกาสนำข้าวสารและอาหารสุนัขที่ตั้งใจนำไปบริจาค และได้แบ่งปันส่วนหนึ่งไปบริจาคที่บ้านป้านิดากับลุงสัญญา ซึ่งทั้ง 2 ท่านเป็นบุคคลตัวอย่างที่ควรได้รับการยกย่องเป็นอย่างยิ่ง ในเรื่องของผู้ที่มีจิตใจเมตตากรุณาต่อสัตว์ทั้งหลายได้เป็นอย่างดี

เนื่องจาก…ตอนที่โทรฯ ไปหาป้าตุ่น (เกาะสุนัข) ที่ได้เบอร์โทรฯ มาจากในเว็บไซด์ ป้าตุ่นก็แนะนำให้มาที่นี่ด้วย และบอกด้วยว่า ทางป้านิดากับลุงสัญญากำลังลำบากมาก เนื่องจากไม่มีใครเข้าไปช่วยเหลือดูแลเลย และก็ยังไม่มีใครรู้จักด้วย จึงยังไม่ค่อยได้รับบริจาคอาหารและเงินช่วยเหลือซักเท่าไหร่ จะมีก็จากคนที่ได้รับคำแนะนำมาจากป้าตุ่นเหมือนกับเปิ้ลที่ได้รับคำบอกเล่ามานี่แหล่ะ

เปิ้ลกับแฟนก็เลยตัดสินใจลองไปดู พร้อมกับนำอาหารสุนัขและข้าวสารที่แบ่งส่วนจากเกาะสุนัขไว้ ตั้งใจนำไปบริจาคให้ทางบ้านป้านิดาและลุงสัญญาด้วย ไหนๆ ก็เป็นทางผ่านเหมือนกัน ทีแรกกะจะแวะขาไปเกาะสุนัข แต่…ด้วยความที่ไม่คุ้นเคยเส้นทาง บวกกับเข้าใจผิดเรื่องที่อยู่จึงทำให้ขับรถเลย (คือบ้านป้านิดาอยู่ประมาณพุทธมณฑลสาย 1 ซึ่งขาไปต้องผ่านก่อน) และด้วยความที่รีบไปทำบุญที่วัดโกมุทรังษี (ก็แหม…ไหน ๆ ก็ทางผ่านและอีกอย่างเป็นวันวิสาขบูชาด้วย ก็อยากทำบุญบ้าง…เห็นมั้ยเปิ้ลยังเป็นพุทธศาสนิกชนที่ดีด้วย ชมตัวเองหน่อย)

ซึ่งวัดอยู่พุทธมณฑลสาย 3 จริง ๆ แต่ละสายมันก็ไม่ได้ห่างไกลกันมากหรอก ห่างกันประมาณ 1 กม. เท่านั้นเอง แต่…การที่กว่าจะกลับรถมาสิ คงไปไม่ทันพระฉันแน่เลย (ขนาดรีบนะ ไปถึงวัดประมาณ 9 โมง เค้าถวายภัตตาหารพอดี อ๊าย! ฉิวเฉียด…) และก็ได้ไหว้พระสารีริกธาตุด้วย (เฮ้อ! สบายใจจัง) พอทำบุญเสร็จก็ถึงเวลาเดินทางไปทำทาน ก็เดินทางต่อไปยังเกาะสุนัขที่พุทธมณฑลสาย 4 ซึ่งเล่าไปแล้วใน “ตอน เหตุเกิดที่ เกาะสุนัข”

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่เกาะสุนัขก็เดินทางกลับมายังพุทธมณฑลสาย 1 ที่บ้านป้านิดาและลุงสัญญาใหม่ (แต่…ยังไม่วายขึ้นถนนผิด เกือบไปสะพานพระราม 8 แล้ว ดีนะมีทางลงให้ไหวตัวกลับรถมาใหม่ เฮ้อ…เหนื่อยใจกับคนขับรถจริงๆ เปลี่ยนไม่ได้ด้วยสิ)

นี่ล่ะ ถึงแล้ว! บ้านของป้านิดาและลุงสัญญา

เมื่อเปิ้ลเดินทางไปถึง (หลังจากที่หลงทางซะหลายตลบ) ก็ได้มาถึงบ้านที่ล้อมรั้วด้วยสังกะสี ก็เจอกับลุงแก่ ๆ คนนึงกำลังกวาดน้ำที่ขังอยู่ตรงถนนหน้าบ้าน พอเราจอดรถเค้าก็เดินเข้ามาทักทาย (เหมือนรู้จักกันมาก่อน) เนื่องจากก่อนหน้านี้ก็โทรฯ ถามทางกันทางโทรศัพท์ (เทคโนโลยีช่วยได้เยอะมากนะ) หลายครั้งมากๆ เพราะด้วยความที่ไม่คุ้นเคยเส้นทางนั่นแหล่ะ

ป้านิดากับลุงสัญญาก็เข้ามาช่วยแฟนเปิ้ลขนของด้วยความซาบซึ้งใจ

ป้านิดาทำทุกอย่างเพื่อเหล่าสัตว์ที่แกเลี้ยงไว้

ลุงที่เปิ้ลพูดถึงนี่ก็คือลุงสัญญา แล้วประมาณไม่ถึงนาที ป้านิดา (ที่ป้าตุ่นแนะนำให้เรามา) ก็เดินเข้ามาสมทบ ลุงสัญญากับป้านิดา เป็นสามีภรรยาที่สุภาพและใจดีมาก แกทั้งสองกับแฟนของเปิ้ลก็ช่วยกันขนข้าวสารและอาหารเข้าไปไว้ในบ้าน มีข้าวสาร 5 กก. 7 ถุง อาหารสุนัข 10 กก. 3 ถุง (อาจจะดูน้อยไปหน่อย ก็เนื่องจากได้รวบรวมเงินบริจาคจากเพื่อนๆ มาจำนวนนึงและก็แบ่งบริจาค 2 ที่ คือที่บ้านป้านิดากับลุงสัญญา และก็ที่เกาะสุนัขด้วย โดยแบ่งปันส่วนกันไป) และก็ให้เป็นเงินสดไว้กับป้านิดา 500 บาท

ป้านิดา(คนซ้าย)รับเงิน 500 บาท ที่เหลือจากการซื้อข้าวและอาหารสุนัข

ขอบอกเพื่อนๆ ว่า เงินจำนวนนี้ยังไม่ถึงครึ่งค่าใช้จ่ายต่อวัน ที่ป้านิดากับลุงสัญญาต้องใช้เลี้ยงสัตว์เหล่านี้เลย เพราะว่าค่าอาหารสำหรับสัตว์ทั้งหลายต่อวันประมาณ 1,250 บาท (ข้าวสารกระสอบละ 100 กก. ใช้ได้ 3 วัน) สัตว์ที่นี่ก็มีหลากหลายชนิดมากเลย ได้มาจากที่ลุงกับป้าช่วยชีวิตมา มีหมาจำนวน 140 ตัว แมว 80 ตัว เป็ด 2 ตัว ไก่ 12 ตัว และหมูป่าอ้วนพีอีก 2 ตัว (สัตว์เหล่านี้มีประวัติการถูกทอดทิ้งและหนีเอาชีวิตรอดมาเกือบทุกตัวเลย และก็มีอีกหลายตัวที่เกิด ณ ที่แห่งนี้)

น้องหมา 140 ตัว

น้องแมว 80 ตัว

ไก่ 12 ตัว

น้องหมูป่า 2 ตัว !!

เมื่อระหว่างที่เดินเข้าไปในพื้นที่เลี้ยงสัตว์เหล่านี้ ขอบอกว่า…สะอาดและดูดีมาก มีเต๊นท์ใหญ่กางกันแดดกันฝนซึ่งได้รับบริจาคมา ส่วนกรงแมวขนาดใหญ่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงการทำงานแลกเงินมาของลุงกับป้า แล้วก็เห็นไม้กระดานที่ลุงสัญญานำมาต่อเป็นแคร่ขนาดใหญ่ให้น้องหมาทั้งหลายนอน มีพัดลมตัวใหญ่เป่าให้น้องหมานอนกันอย่างสบาย ป้านิดาบอกว่า “เห็นพวกมันร้อนแล้วสงสารจึงไปซื้อพัดลมมาไว้เป่าพวกมัน”

คือว่าบ้านที่ลุงกับป้าอยู่รวมถึงพื้นที่ที่ใช้เลี้ยงเจ้าสัตว์ทั้งหลายเหล่านี้ เป็นที่ดินของเจ้านายของลุง เค้ามีที่ดินหลายแปลง อนุญาตให้ลุงอยู่บ้านเค้าเป็นตึกที่เค้าไม่อยู่แล้ว (ดูเหมือนตึกร้างเก่าๆ) เค้ายกให้อยู่แล้วช่วยดูแลพื้นที่แถวนั้นให้ด้วย ลุงกับป้าเล่าให้ฟังว่า ก่อนหน้านี้ก็ย้ายมา 2-3 แปลงแล้ว พอแปลงไหนเจ้าของขายได้ คนซื้อเค้าก็ไล่ที่เพราะเค้าจะปลูกบ้านบ้างล่ะ ปลูกอพาร์ตเม้นท์บ้างหล่ะ และทุกครั้งที่ลุงกับป้าย้าย ก็ต้องจ้างคนมาช่วยขนย้ายไปยังพื้นที่ (แปลงที่ยังไม่ได้ขาย) และก็สร้างต่อนู่น นี่ นั่น กันใหม่ (โห…ดูชีวิตของผู้แก่ทั้งสองต้องมาลำบาก แทนที่จะอยู่เองอย่างสุขสบาย แต่…นั่นแหล่ะ คือความสุขของแกทั้งสองคน)

เจ้าหมูป่า 2 ตัวนี้ลุงสัญญา (ผู้ชายคนกลาง ) รักมันมากๆ

ป้านิดากับลุงสัญญาเล่าให้ฟังว่า ก่อนหน้านั้นแกทำงานและเอารายได้มาเลี้ยงน้องหมาทั้งหลายเอง โดยไม่เคยขอบริจาคจากใคร (เดิมแกมีแต่หมาประมาณ 70 ตัว ก็ถือว่าเยอะนะเนี่ย) หลังจากนั้น…ก็ค่อย ๆ มีเพิ่มมากขึ้น ได้มาจากการช่วยชีวิตบ้าง มีคนนำมาปล่อยบ้าง แต่…พอหลังจากทั้งสองเกษียณแล้ว ป้าก็ต้องไปหาเก็บเศษเหล็กขาย รายได้วันละร้อยกว่าบาท ส่วนลุงสัญญาก็รับจ้างทำงานช่างทั่วไป รายได้จึงไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงน้องหมาเหล่านี้ทั้งหมด มีเพียงป้าตุ่นที่ทำที่เกาะสุนัขคอยช่วยเหลือ (คืออาศัยบอกคนทั่วไป ที่นำของเข้าไปบริจาคที่เกาะสุนัข ให้แวะมาทางบ้านป้านิดาบ้าง บางรายสะดวกก็มา บางรายก็ไม่มา) ป้านิดาเล่าว่า ส่วนมากที่มา จะมาแค่ครั้งเดียวก็ไม่มาอีกเลย ซ้ำร้ายมีบางรายเข้ามาหลอกด้วยบอกว่าจะเอานู่นเอานี่มาให้ จะมาเทปูนให้ (คือพื้นที่ที่เลี้ยงสัตว์ เวลาฝนตกจะเฉอะแฉะมากเลย) นัดไว้ 3 วันจะมา ตอนนี้ผ่านไปเกือบปีแล้ว ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

หมากับหมูก็อยู่ด้วยกันได้แต่ต้องระวังไม่ให้ลูกหมาโดนหมูทับนะ

แต่…โชคชะตายังเห็นค่าของคนดี ยังมีคนใจบุญที่คอยช่วยเหลือป้านิดาและลุงสัญญาอยู่บ้าง มีคนนึง (ต้องขออภัย เปิ้ลจำชื่อไม่ได้…) คอยให้ยืมเงินค่าอาหารสัตว์เหล่านี้ตลอด โดยไม่เคยเกี่ยง ไม่ต้องจ่ายดอกเบี้ยด้วย เวลาที่ป้านิดาขัดสนเรื่องรายได้จริงๆ ก็ไปขอยืมได้ตลอด และก็มีคุณครูโรงเรียนสตรีวิทยาคนนึง (รู้สึกว่าจะชื่อคุณครูดาวเรือง) และคุณครูที่มหาวิทยาลัยเกริกอีกคนนึง (อันนี้…ต้องขอโทษด้วย จำชื่อไม่ได้อีก แฮะ แฮะ) โดยคุณครูดาวเรืองจะช่วยเรื่องการทำหมันสัตว์ คือ ถ้ามีสัตว์ตัวไหนต้องทำหมัน คุณครูจะพาสัตวแพทย์มาและช่วยออกค่าใช้จ่ายให้ครึ่งนึง ส่วนคุณครูที่มหาวิทยาลัยเกริก จะช่วยในเรื่องการฉีดยาป้องกันพิษสุนัขบ้า โดยจะพาสัตวแพทย์มาฉีดยาน้องหมา แมว ให้ทุกปี โดยลุงกับป้าไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย จึงช่วยลดค่าใช้จ่ายไปได้บ้าง แต่…ก็ยังมีเรื่องค่าใช้จ่ายค่าฉีดยาเห็บหมัดในพื้นที่ที่เลี้ยงสัตว์ ทางกรมปศุสัตว์จะเข้ามาฉีดให้ทุกเดือน โดยลุงจะจ่ายให้เดือนละ 500 บาท (เห็นมั้ย…เพื่อนๆ ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงสัตว์ที่จำนวนเยอะขนาดนี้ มันมากจริง ๆ)

อาหารหมาชั้นเลิศ ต้มตับกับข้าวกล้อง!!

สุดยอดดดเลย!!

พอพูดคุยกันซักพัก…ป้านิดาก็โชว์อาหารที่ใช้เลี้ยงพวกมัน (โห…ต้มตับไก่เต็มหม้อเลย…)
ส่วนข้าวก็เป็นข้าวกล้องด้วย บอกก่อนว่า ไม่ใช่ว่าป้านิดาจะเลี้ยงพวกมันดีเกินไปหรอกนะ แต่…ป้านิดาบอกว่าเค้าซื้อข้าวกล้องได้ถูกกว่าข้าวขาวที่เรากินกัน หลังจากหุงเสร็จป้าก็จะนำมาเทใส่กะละมังผึ่งลมไว้ให้มันเย็น ปิดด้วยผ้าขาวป้องกันแมลงวัน (อนามัยสุดๆ) เวลาอาหารของพวกมันประมาณบ่ายโมง โดยป้าจะให้อาหารวันละ 1 มื้อเท่านั้น ตกวันนึงประมาณ 1,250 บาท (ถ้ามีหลายมื้อคงตายแน่เลย) ไหนจะค่าใช้จ่ายอื่นๆ อีกจิปาถะ (เช่น ค่าน้ำก็เดือนละ 300 บาท) ยอมรับเลยว่าป้ากับลุงเค้าดูแลพวกมันดีจริงๆ เรียกว่ารักพวกมันเหมือนลูกเหมือนหลานเลย

ป้านิดาแกรักสุนัขเหมือนลูกเหมือนหลาน

เอ้า กินข้าวๆ

ลุงกับป้านิดาอยู่กันมา 30 กว่าปี ไม่มีลูกด้วยกัน ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาก็เลี้ยงและดูแลสัตว์เหล่านี้แหล่ะ ถึงกับกินนอนอยู่ด้วยกันเลย พื้นที่ที่เลี้ยงพวกมันแบ่งเป็น 2 ส่วน ส่วนที่เป็นตึกจะมีหมาอยู่ประมาณ 70 ตัว ป้านิดาจะนอนและดูแลมันด้วยที่นั้น และพื้นที่ติดกันเลย ที่สร้างเป็นโรงเรือนเลี้ยงพวกสัตว์อื่นๆ มีแมวอยู่ในกรงใหญ่ มีเป็ด และไก่อยู่ในกรงแยกสัดส่วน มีหมู และมีหมาทั้งหมดที่เหลืออยู่รวมกันกลางโรงเรือน

อันนี้เป็นน้องหมาที่อยู่ในตึก

โดยลุงสัญญาทำห้างลอยเป็นที่นอน สำหรับนอนเฝ้าพวกมัน เพราะถ้าไม่นอนด้วยพวกมันจะหอนเวลากลางคืน แล้วจะรบกวนเวลานอนของคนแถวนั้น (คนแถวนั้นก็ดี ไม่มีใครว่าอะไร แถมพวกเค้าก็ยังรักและคอยให้ความช่วยเหลือลุงสัญญากับป้านิดาด้วย เห็นมั้ย…ว่ายังมีคนที่มีน้ำใจเหลืออยู่)

นี่ล่ะที่นอนของลุงสัญญาเอาไว้ดูแลน้องหมาไม่ให้หอนกวนคนอื่นตอนกลางคืน

หลายชีวิตของที่นี่ได้รับการช่วยชีวิตมาโดยป้านิดาและลุงสัญญา

ลุงสัญญาบอกว่า พื้นที่ที่เลี้ยงสัตว์เวลาฝนตกน้ำจะขังสกปรก อยากเทปูนหรือไม้กระดานมาวางต่อทำเป็นพื้นไว้ให้พวกหมู กับหมาอยู่ดีกว่านี้หน่อย เปิ้ลก็เลยขอเลขที่บัญชีมาไว้ด้วย เผื่อเปิ้ลพอมีกำลังนิดหน่อย รวมถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ จะโอนไปให้พวกแก คนละเล็กละน้อยรวมๆ กันก็อาจจะเพียงพอ ตอนนี้…เปิ้ลก็พยายามหาทาง ที่จะช่วยในเรื่องหาไม้กระดานให้อยู่ (คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กว่า เพราะหากอนาคตป้ากับลุงต้องย้ายอีกก็สามารถนำมันไปใช้อีกได้) โดยจะให้ลุงสัญญาไปต่อเองได้ (ด้วยความเป็นช่างที่มีฝีมือ) แต่ไม่รู้ว่าจะหาได้รึปล่าว ถ้าเพื่อนๆ มี (หากที่บ้านเป็นร้านขายของพวกนี้อยู่แล้ว) และอยากจะช่วย ซึ่งพอจะแบ่งปันให้กันได้ ก็แบ่งไปให้ลุงเค้าหน่อยนะคะ ลองโทรฯไปถามลุงก่อนก็ได้ค่ะว่าต้องการ ขนาดอะไร จำนวนเท่าไหร่ ถือว่าช่วยเหลือกันนะคะ

สุดท้าย…ก่อนกลับป้านิดากับลุงสัญญาก็ฝากข้อคิดทิ้งท้ายไว้นิดนึงว่า “อยากให้พวกเราหันมาแบ่งความรักความสงสารให้กับสัตว์เหล่านี้บ้าง เพราะพวกเค้าเกิดมาก็มีเพียงแต่พวกเรานี่แหล่ะที่พอจะเป็นที่พึ่งให้พวกมันได้ หากพวกเรารักพวกมันแล้วหล่ะก็ จะไม่มีใครนำสัตว์เหล่านี้มาปล่อยกลายเป็นสุนัขจรจัด แมวจรจัด ซึ่งมากมายอย่างทุกวันนี้อีกต่อไป”

เจ้านายใจร้ายแบบนี้ ก็ต้องยอมรับชะตากรรม สู้ทนต่อไป ไม่มีศาลไหนจะรับฟ้อง (ถึงอยากจะเรียกร้องก็ทำไม่ได้) อันนี้จริงนะ…บางคนถึงกับลงทุนซื้อชีวิตเค้ามาแล้ว ก็ควรจะให้ความรัก และรับผิดชอบดูแลเลี้ยงดูมันให้ดีสิ (เห่อเฉพาะช่วงแรกๆ พอเบื่อก็โยนทิ้ง นี่ๆ พวกมันมีชีวิต มีจิตใจ มีเลือดเนื้อนะ ไม่ใช่ของเล่น!) พวกมันเป็นสัตว์ที่รักและจงรักภักดีกับเราเสมอ พวกมันไม่เคยจะคิดร้ายกับเรา พอเจอ ทำไม??? คนเรา…ถึงใจร้ายไปเบียดเบียนชีวิตมันอย่างนั้นเล่า…
อ้อ! ยังมีวีรกรรมเด็ดๆ ของพวกมันมากมาย ติดตามต่อได้ใน ชะตากรรมของสัตว์ (ไร้ศาล) ที่ถูกทิ้ง ตอนที่ 2

เบอร์ติดต่อป้านิดากับลุงสัญญา
081-6128334

เลขที่บัญชีให้ความช่วยเหลือ
ชื่อบัญชี คุณสัญญา รสรื่น
บัญชีเลขที่ 058-1-36150-4 ประเภทออมทรัพย์
บัญชีธนาคารกรุงไทย สาขาบางขุนนนต์

ตอน เหตุเกิดที่ เกาะสุนัข

เริ่มต้นจาก เปิ้ลเองก็เป็นคนรักสัตว์มากกกก (ที่บ้านก็มีน้องหมาอยู่หลายตัว แต่ก็มีที่ล้มหายตายจากกันไปบ้าง จนตอนนี้เหลืออยู่ 2 ตัวซึ่งพวกมันก็อยู่กันอย่างสุขสบาย) แต่พอดูข่าวเกี่ยวกับสุนัขจรจัดที่ถูกทำร้ายบ้าง สุนัขที่เคยมีเจ้าของถูกทิ้งบ้าง ก็เกิดปิ๊งไอเดียจากความสงสาร (ประมาณว่า พลิกวิกฤตเป็นโอกาส เกี่ยวมั้ยเนี่ย…) อยากจะช่วยเหลือพวกมัน เริ่มต้นด้วยการหาข้อมูลเกี่ยวกับสุนัขจรจัดทางเว็บไซต์ (เห็นมั้ย ว่าเทคโนโลยีก็มีประโยชน์) ว่ามีที่ไหนบ้าง ก็เจอมูลนิธิต่างๆ มากมายเกี่ยวกับสัตว์ประเภทต่าง ๆ รวมถึงสุนัขจรจัดด้วย แต่มาชอบใจที่เกาะสุนัขนี่แหละ (สุนัขถูกปล่อยเกาะเหรอ??? เข้าไปดูซิ มันเป็นยังไง) จริงๆ ก็เคยมีรายการโทรทัศน์เอามาออกรายการบ้างเหมือนกัน (รู้สึกเหมือนเห็นแว้บๆ แต่ว่าตอนนั้นไม่ได้ดูรายละเอียดอะไร)

หลังจากได้ข้อมูลมาแล้ว ก็เลยลองโทรฯไปตามเบอร์ที่แจ้งไว้บนเว็บ (ติดต่อกับป้าตุ่น) และก็สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับที่นั่น ว่ามันเป็นยังไง (เพราะในเว็บไม่ค่อยมีรายละเอียดมาก) ก็พอรู้ว่าที่เกาะสุนัขนี่ไม่มีมูลนิธิหรือองค์กรใดเข้าไปดูแล รายได้และอาหารสุนัขก็ได้มาจากคนใจบุญนำเข้าไปบริจาคให้ แต่เนื่องด้วยเกาะสุนัขนี้อยู่ในเขตพื้นที่พุทธมณฑล ซึ่งเป็นเขตพระราชฐานเป็นที่ของหลวง ดังนั้น ทางหน่วยราชการจึงส่งเจ้าหน้าที่เข้ามาดูแลพวกน้องหมาเหล่านี้ รวมถึงมีการเปิดบัญชีออมทรัพย์สำหรับคนที่อยากจะช่วยแต่ไม่สะดวกเดินทางนำอาหารมาให้ ก็มีทางเลือกให้สามารถโอนเงินเข้าบัญชีมาได้ โดยทางราชการก็จัดเจ้าหน้าที่ดูแลในส่วนของรายได้จากเงินบริจาค ทั้งโอนเข้าบัญชีบ้าง ไปหย่อนตู้บริจาคบ้าง รวมถึงข้าวสารและอาหารสุนัขที่คนใจบุญได้นำเข้าไปบริจาค ให้สิ่งเหล่านี้ยังประโยชน์ถึงน้องหมาทั้งหมด

ดังนั้น รายได้และอาหารสุนัขทั้งหมดก็จะได้มาจากการที่ประชาชนผู้มีจิตเมตตาบริจาคไปให้เท่านั้น (จึงจะไม่มีรายได้ที่แน่นอน) เปิ้ลจึงตัดสินใจเลือกที่จะชวนเพื่อนๆ และขอบริจาคเงินตามกำลังศรัทธาเพื่อไปซื้ออาหารสุนัขและข้าวสารไปบริจาคที่เกาะสุนัขนี้ ก็ได้มาพอสมควรประมาณ 3,000 กว่าบาท

“อาหารที่จะเอาไปให้น้องหมาที่เกาะสุนัขและบ้านป้านิดา”

ก่อนวันเดินทาง 1 วัน เปิ้ลกับผู้ช่วย (ก็แฟนนั่นแหละ) ก็ไปซื้อของกัน ได้ข้าวสารถุงละ 5 กก. จำนวน 15 ถุง อาหารสุนัขถุงละ 10 กก. 7 ถุง เพื่อเตรียมนำไปบริจาค (ดีใจจัง จะได้เจอน้องหมาเยอะแยะเลย…ตายแล้ว! ยังไม่รู้เลยว่าจะไปยังไง) ช่างเหอะ…ปล่อยเป็นหน้าที่ของคนขับรถไปละกัน (กลับไปนอนตีพุงรอวันพรุ่งนี้ดีกว่า อิอิ)

“อันนี้น้องเหมียวบ้านศิระ แฟนเปิ้ลค่ะ”

วันที่ 31 พ.ค. 50 ออกเดินทางมุ่งตรงไปยังเกาะสุนัข (ลั่นล้า…) ใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ชม. ก็ถึง แต่กว่าจะถึงก็แสนสาหัสหาแทบกระอักเหมือนกัน ขอบอกว่า ต้องสังเกตป้ายคำว่า “เกาะสุนัข” ให้ดีๆ นะ ไม่งั้นอาจมีหลง

“วิวแสนงามค่ะ”

“เก๊กถ่ายรูปกับวิวสุดสวยของพุทธมณฑล”

เนื่องจากว่า ทางเข้าค่อนข้างวกวนมากๆ มีทางเลี้ยวเต็มไปหมด ทางแยกก็เยอะ แล้วแถมป้ายเกาะสุนัข ก็เล็กกะจึ๋งเดี๋ยว แต่…บรรยากาศข้างในเขตพุทธมณฑลดีมากๆ เลย อาจหลอกให้เราเคลิบเคลิ้มจนลืมดูป้ายก็เป็นได้ (ขอเตือนให้ระวัง…) ถ้าจะให้ดีเอากล้องถ่ายรูปไปด้วยนะ มุมไหนเจ๋งก็จอดรถลงไปแอคท่าถ่ายรูปเก็บไว้ก็ดี (เปิ้ลไปถ่ายตรงทิวไผ่งามมาด้วย เจ๋ง…มากเลย ต้นไผ่ทั้งสองข้างทางสูงมากๆ จนโน้มตัวเข้าหากัน เกิดเป็นร่มเงาให้ถนนที่ขับผ่าน ไปเก๊กท่าถ่ายรูปเพียบเลย…อิอิ)

“ป้ายที่บ่งบอกว่าถึงเกาะสุนัขแล้ว”

“แฟนเปิ้ลทำหน้าที่กรรมกรทั้งหมดในทริปนี้ค่ะ”

หลังจากเกือบหลง หลายทีก็ถึงจนได้ (เย้! เจอแล้วเกาะสุนัข) หมาเพียบเลย เค้าทำดีนะ ทำกรงใหญ่ ข้างในนั้นมีพื้นที่ประมาณ 2-300 ตารางวา ได้มั้ง แล้วก็ให้น้องหมาอยู่ในนั้น เพื่อเป็นสัดส่วน และป้องกันพวกมันจะไปเผลอมันเขี้ยวกัดใครเข้า หมาที่นี่มีหลากหลายสายพันธุ์ แต่โดยส่วนใหญ่จะเป็นพันธ์ทาง หรือหมาไทยนั่นแหล่ะ (ทำไมอ่ะ…มันไม่น่ารักเหรอ ถึงเอามาปล่อยกันเยอะขนาดนี้)

ที่นี่มีสุนัขทั้งหมด 349 ตัว นี่คือเฉพาะที่อยู่ในความดูแลนะ แล้วยังมีรอบๆ บริเวณนั้นอีก รวมแล้วน่าจะได้ประมาณ 400 ตัว ที่ คนใจร้าย (ที่เรียกตัวเองว่าสัตว์ประเสริฐ) แอบแฝงเข้ามาในลักษณะนักท่องเที่ยวนำใส่รถมาปล่อยในพื้นที่นั้นอีก (ขนาดหน้าทางเข้ามีป้ายห้ามนำสุนัขเข้ามาปล่อยแล้วนะเนี่ย…ยังกล้าอีก) และเจ้าหมาน้อยที่โชคร้ายตัวนั้นก็ต้องรอจนกว่าจะมีเจ้าหน้าที่ข้างในไปเจอแล้วนำมาไว้ที่เกาะสุนัขแห่งนี้ จึงทำให้สุนัขที่นี่มีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ที่นี่มียาม่วงชนิดสเปรย์ด้วย สะดวกมาก”

“เจ้าตัวดำๆนี่แหละ ขี้หงุดหงิดเป็นที่สุด”

มีอยู่ตัวนึง ลักษณะเป็นหมาเจ้าอารมณ์ ขี้หงุดหงิด ป้ารื่นเล่าให้ฟังว่าตั้งตัวนี้มาก็มีนิสัยแบบนี้ เข้ากับตัวอื่นก็ไม่ได้ เพราะชอบอันธพาลเที่ยวทะเลาะกับตัวอื่นไปทั่ว มีอยู่ครั้งนึงพี่เลี้ยงเห็นหมัดเกาะที่ปลายจมูกเจ้าตัวนี้ (คือว่า จำชื่อบ่ได้อ่ะ) จะจับออกให้ คงเพราะด้วยความที่มันตกใจ กัดพี่เลี้ยงเลย (นี่…ผลงานการเลี้ยงดูที่โหดร้ายของมนุษย์ เนื่องจากเจ้าของเดิมคงเคยล่ามโซ่มัน และอาจจะเคยทำร้ายมันด้วย)

“เปิ้ลกับป้ารื่นผู้ดูแลที่นี่ค่ะ “

ป้ารื่น เป็นผู้ที่ดูแลน้องหมาทั้งหลายที่เกาะสุนัขนี้ ซึ่งก่อนหน้านี้จะเป็นป้าตุ่น (หากเพื่อนๆ เข้าไปดูในเว็บ ข้อมูลอาจจะยังเป็นป้าตุ่นอยู่ แต่…ตอนนี้ ป้าตุ่นได้ย้ายไปดูแลในส่วนอื่นแล้ว) ตอนนี้เลยเป็นหน้าที่ของป้ารื่นแล้ว ป้ารื่นเล่าว่า แกเป็นลูกจ้างชั่วคราวของหน่วยราชการแห่งนี้ ทำงานที่หน่วยนี้มาประมาณ 10 ปีแล้ว แต่…ได้มาดูแลน้องหมาเป็นเวลาทั้งหมด 6 ปี แกทั้งรักและทั้งหวงพวกมันมาก (ประมาณว่า ใครก็ห้ามแตะ หรือคิดทำร้ายเชียวนะ แกเอาตายเลย…)

“เดี๋ยวกินข้าวดีๆนะรู้มั๊ย?”

แอบมองดูพื้นที่ข้างในที่น้องหมาเหล่านี้อยู่ ก็สะอาดสะอ้านดี แต่ก็พลันสงสัยจึงถามป้ารื่นว่า “ทำไม? มีบางส่วนอยู่นอกกรงหล่ะ” ป้ารื่นบอกว่า “ตัวไหนที่ป่วย หรือตั้งท้องก็จะนำแยกออกมาเพื่อจะได้ดูแลได้อย่างใกล้ชิด” จริงๆ แล้วที่นี่จะมีเจ้าหน้าที่กรมปศุสัตว์เข้าไปคอยดูแลให้ฟรี เกือบทุกอาทิตย์ แล้วก็จะทำหมันให้ทุกตัว (ยกเว้น…ตัวไหนจะท้องมาก่อนแล้ว) ก็ต้องรอทำหมันให้หลังออกลูกแล้ว จึงมีหมาบางตัวเกิดที่นี่

“ปลาดุกเพียบเลย !!”

ช่วงระหว่างที่เปิ้ลรอดูการให้อาหารน้องหมาทั้งหลาย ก็หันไปเห็นถุงอาหารปลา (เอ…ที่นี่มีปลาด้วยรึ) ปรากฎว่าบริเวณนั้น จะมีบ่อน้ำใหญ่ๆ ซึ่งพื้นที่ในเขตพุทธมณฑลก็มีบ่อน้ำขนาดใหญ่มากมายหลายบ่อเลย ก็เลยถือโอกาสซื้ออาหารปลาราคาถุงละ 10 บาทเอง (ป้ารื่นเป็นคนจัดทำขายเอง เป็นการหารายได้เสริม…) เลี้ยงปลาที่บ่อข้างๆ กรงหมานั่นแหล่ะ (โห…ปลาดุกตัวเบ่อเริ่มเลย เต็มไปหมด เวลาโยนให้มันที่ มันจะชนกันตาย…)

“เสร็จรึยังน้อ?”

จนกระทั่งถึงเวลาให้อาหาร (ช่วงเวลาที่น้องหมาทั้งหลายรอคอยก็มาถึง) ที่นี่จะให้อาหารวันละ 1 มื้อเท่านั้น คือตอนเที่ยง โดยอาหารจะเป็นข้าวผสมกับต้มซี่โครงไก่ และเพิ่มด้วยอาหารเม็ดเสริมโปรตีน (เปิ้ลไปช่วยเค้าผสมด้วย) วันนั้นได้ใช้อาหารเม็ดที่เปิ้ลเอาไปบริจาคด้วยนะ

“แอบมาดูโครงไก่ที่ใช้มาผสมให้น้องหมากิน”

“เปิ้ลมาช่วยเค้าคลุกค่ะ”

1. เอาโครงไก่คลุกเข้าไป 2.ใส่อาหารเม็ด 3. ใส่น้ำซุป 4. แบกเข้าไปให้เหล่าน้องหมา

หมาที่นี่ บางตัวก็อ้วนดี บางตัวก็ผอมหน่อย ไม่ใช่อะไร ตามธรรมดาของสังคม เหมือนกับคนนั่นแหล่ะ ตัวไหนขาใหญ่หน่อยก็ได้กินสบายๆ เลยอ้วนท้วนดี ส่วนตัวไหนขี้กลัว ก็จะถูกข่ม กินไม่ทันเค้า (เฮ้อ! น่าสงสาร ไม่ต่างกับคนเราเลย)

“กินบ้างดิ”

“ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น”

หลังจากดูพวกมันกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย…ก็ขอตัวเดินทางกลับ (เอ้ย! ไปต่อ) ไปที่บ้านป้านิดาอีกที่นึง… (เป็นที่แสนอัศจรรย์ใจมากเลย) โปรดติดตามต่อใน ชะตากรรมของสัตว์ (ไร้ศาล) ที่ถูกทิ้ง

เบอร์ติดต่อ ป้ารื่น (ผู้ดูแลสุนัข)
086-8342032

ที่อยู่และแผนที่การเดินทางไปยังเกาะสุนัข
เริ่มต้นเดินทางจากกรุงเทพฯ ไปทางสายใต้ใหม่ ผ่านพุทธมณฑลสาย 1, 2, 3 จนถึงพุทธมณฑลสาย 4 ซึ่งจะมีป้ายบอกไปทางพุทธมณฑล ขับไปเรื่อยจนเข้าเขตพุทธมณฑล มีป้อมตำรวจอยู่หน้าทางเข้า (มีป้ายเขียนว่า “ห้ามนำสุนัขเข้ามาปล่อย”) ขับไปเรื่อยๆ ให้ไปตามทางเวฬุวัน-อัมพวัน

ไปเรื่อยๆ นะ จนเห็นป้ายเล็กๆ สีขาว (สังเกตดีๆ นะ) เขียนว่า “เกาะสุนัข”

โปรดระวัง ! จุดนี้จะเห็นป้ายยากหน่อย

ก็ตามป้ายเกาะสุนัขไปเรื่อยๆ เลยนะ จะมีป้ายชี้ทางให้จนถึงเลย (แต่…ต้องสังเกตุป้ายดีๆ นะ เพราะป้ายมันเล็กมาก)

ดูแผนที่ประกอบ

แผนที่นี้ copy คนอื่นเค้ามานะคะ แต่ว่าเปิ้ลจำไม่ได้แล้วว่าเอามาจากไหน
ถ้าคนทำแวะมาเห็นกรุณาบอกด้วยนะคะ จะได้ใส่เครดิตให้ได้ ^^

เลขที่บัญชีมูลนิธิเกาะสุนัข

กองทุนดูแลสุนัขจรจัดในบริเวณพุทธมณฑล
ธนาคารกรุงไทยจำกัด สาขาศาลายา
ประเภทออมทรัพย์
เลขที่บัญชี 459-0-08624-7