Donation EXPerience – แบ่งปันประสบการณ์ความดี

ตอน เรื่องของอู๊ดๆ โฮ่งๆ และเหมียวๆ…ณ บ้านป้านิดาและลุงสัญญา

นอกจากเรื่องของผู้อุปการะคุณพวกสัตว์ทั้งหลายที่บ้านป้านิดากับลุงสัญญา ที่เล่าไปแล้วใน ตอน ที่พึ่งของพวกเรา…ณ บ้านป้านิดากับลุงสัญญา แล้วนั้น อย่างที่บอกสัตว์แต่ละตัวจะมีประวัติที่ลุงสัญญาและป้านิดาให้ความช่วยเหลือมาหลายรูปแบบด้วยกัน…

วาสนากับนำโชค ตัวไหนเป็นตัวไหนเปิ้ลก็แยกไม่ออกเหมือนกัน อ้วนทั้งคู่!!

อย่างเจ้าหมูป่าอ้วนพี 2 ตัว ขอเล่าถึงนิดนึง (หมูทั้ง 2 ตัวเป็นตัวเมีย มีอายุ 1 ปี 4 เดือน มีชื่อว่า วาสนากับนำโชค เป็นพี่น้องกัน) ลุงสัญญา เล่าให้ฟังว่า “เพื่อนของคุณลุงได้มาจากชาวเขาที่เชียงตุง นำมาเลี้ยงไว้ตั้งแต่เล็ก ป้อนนมมาจนโต มาวันนึงวันนั้นเป็นวันตรุษจีน หัวหน้าของเพื่อนลุงก็มาเห็นเข้า ขณะนั้น…น้องวาสนาและน้องนำโชคก็ได้ขนาดพอดี (กำลังได้ที่เป็นหมูหัน) เค้าก็เลยขอจะเอาไปทำหมูหันช่วงวันตรุษจีน ทางเพื่อนของลุงสัญญาไม่อยากให้และด้วยความที่กลัวผิดใจกับหัวหน้าเลยพาหมูหนี!!! เอามาฝากลุงกับป้าเลี้ยงไว้” (โห…น้องหมูเค้าก็ผ่านชีวิตที่ตื่นเต้นมาเหมือนกันแฮะ) ลุงก็เลี้ยงมาตั้งแต่นั้น ให้ความรักความเอ็นดูพวกมัน (เห็นได้จากแววตาเวลาที่คุณลุงมองน้องหมูทั้ง 2 ตัวและเล่าวีรกรรมต่างๆ ถึงน้องหมูทั้งสองอย่างมีความสุข) แต่…อยากบอกว่าหมูสมชื่อจริงๆ สงสัยลุงกับป้าจะเลี้ยงดีมากเลย ทั้งสองเลยอ้วนมากๆๆๆๆๆๆ (ดูจากรูปยังไม่สะใจอยากให้เพื่อน ๆ ไปเห็นตัวจริงจังเลย…)

นอนได้อืดสุดๆเลยนะ

แอบเหลือบไปเห็นนำโชคเล่นน้ำที่ฝนตกขัง ลุงสัญญาก็ดันออกไม่ให้เล่น กลัวจะสกปรกแล้วเป็นผื่นคัน มันก็ร้องแบบหงุดหงิดๆ ป้านิดาบอกว่า “เจ้าตัวนี้ มันเอาแต่ใจ ขี้หงุดหงิด ลุงเค้าต้องคอยตามใจมัน” เห็นลุงสัญญาดันมันออกมา แล้วก็ตักน้ำมาขันนึงล้างตัวมัน แล้วก็เอาลูบหน้ามันด้วย ลุงสัญญาบอกว่า “สงสัยมันจะร้อน แต่ไม่อยากให้เล่นน้ำสกปรก เพราะเวลามันเล่นแล้ว มักจะเป็นผื่นคัน สงสารมัน เพราะมันจะร้องทรมานมาก” ป้านิดาเล่าต่ออีกว่า ทุกวันนี้ก็เลิกกินหมูแล้ว เพราะเลี้ยงหมูแล้วทำให้กินหมูไม่ได้ ก่อนนั้นเวลาจะกินก็จะนึกถึง 2 ตัวนี้ กินไม่ลง และเวลาน้องหมูร้องฟังจะคล้าย ๆ เสียงสุนัขเห่าด้วย (สงสัยเลียนแบบแหงๆ) และพวกมันก็กินง่ายมากเลย ลุงกับป้าจะให้อาหารเหมือนกับให้พวกหมา และแมวเลย ….

น้องแมวนอนสบายเลย

นอกจาก เรื่องของน้องหมูแล้ว ลองมาดูเรื่องของแมวเหมียวๆ บ้างดีกว่า ที่นี่มีแมวมากพอสมควร มีคนแอบเอามาปล่อยบ้าง บางตัว ลุงบอกว่าเป็นแมวหนีคุกมา (ขำๆ) จริงๆ แล้วเป็นแมวที่เคยอยู่ในราชฑัณมาก่อน พอหลังจากเค้าย้ายไปอยู่ที่อื่น ที่นั่นก็เป็นสถานที่ร้าง แมวเหล่านี้ก็ไม่มีคนคอยแบ่งอาหารให้กินอีกต่อไป เจ้าหน้าที่ที่นั่นก็เลยนำมาฝากไว้ที่นี่…

“พี่ๆมาให้อาหารผมกันเหรอครับ ขอบคุณนะครับ”

มาพูดถึงน้องหมาบ้าง มีประวัติมากมาย แบบโหดๆ ก็มี ลุงกับป้าเล่าว่า บางตัว เจ้าของนำมาปล่อยไว้ แหม…ขับรถเบ๊นซ์มาอย่างดีเลย คงรู้ว่าที่นี่เลี้ยงหมาจรจัดไว้ พอผ่านมาใกล้ถึง ก็ชะลอ (โยนตุ๊บ…หมาน่ารักเชียวลงมา) ป้าสงสารก็เก็บมาเลี้ยงไว้ มีอีกๆ บางรายจับใส่กระสอบมา (ประมาณว่า เป็นคอกเลยมั้ง) มัดปากกระสอบไว้ด้วย มาทิ้งไว้แถวๆ บ้านลุงกับป้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ป้านิดาบอกว่า “ดีนะ ที่ป้าได้ยินเสียงร้อง เลยเปิดดู ลูกหมาเต็มเลย ตอนนี้ก็มีบางตัวที่ยังอยู่ บางตัวก็ตายไปแล้วบ้าง”

มีอีกเหตุการณ์นึง ไม่คิดว่าจะเป็นฝีมือมนุษย์ ที่เรียกตัวเองว่า “สัตว์ประเสริฐ” จะทำได้ถึงเพียงนี้ นำลูกหมาตั้งหลายตัวใส่กระสอบแล้วเอาไปโยนทิ้งที่เกาะกลางถนนหน้าบ้านลุงสัญญากับป้านิดา (เข้าใจผิด ว่าเป็นเกาะสุนัขหรือป่าวหว่า) ลุงสัญญาเห็นเข้า ด้วยความสงสารอย่างจับใจ วิ่งข้ามถนนไปที่เกาะกลางถนนไล่จับมาเลี้ยง เพราะด้วยความที่กลัวมันจะวิ่งไปให้รถทับตาย มีบางตัวพอไอ้คนใจชั่วปล่อยลง มันก็วิ่งออกมาจากกระสอบ ประมาณว่าคงตื่นตระหนก วิ่งไปที่ถนนโดนรถทับตายไปหลายตัวเหมือนกัน (เจ้าของมันคงตั้งใจให้เป็นแบบนี้แหล่ะ นรกจริงๆ) ลุงสัญญาเห็นก็รู้สึกไม่สบายใจ ไปลากศพมันมาฝังให้อีก…(ดูซิ จะมีสักกี่คนในโลกนี้ ที่จะเสียสละทุกอย่างได้อย่างนี้) แล้วมีศาลไหนรับทำคดีเหล่านี้บ้างเนี่ย….ไม่มี… ต้องก้มหน้ารับชะตากรรม ที่ไอ้คนใจเยี่ยงสัตว์นรกมันกำหนดให้…

ที่นี่มีหมาในทุกๆสภาพ

ขณะที่ฟังลุงกับป้าเล่าประวัติของสัตว์เลี้ยงที่รักของแกไป สายตาก็ไปเห็นมีหมาบางตัว (แบบว่า เค้าเป็นตัวของตัวเองอ่ะ) เดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าบ้าน เลยถามว่า “นี่เป็นหมาจรจัดที่ป้าเลี้ยงไว้ด้วยหรือปล่าว” ป้าบอกว่า ใช่ พร้อมเล่าวีรกรรมขำๆ ของพวกมันให้ฟัง (มี 2 ตัว) ตัวนึงก่อนหน้านี้เคยอยู่โรงเรือนแรกก่อนจะย้ายมา ก็อยู่ในพื้นที่ปกติดี แต่พอย้ายมาโรงเรือนใหม่ หลังจากถูกไล่ที่ มันก็แหกรั้ว (เป็นสังกะสี) ออกมา แบบว่า รักอิสระอ่ะ ชอบอยู่ข้างนอก ลุงก็ใส่สร้อยคอแสดงให้เห็นว่า เป็นหมามีเจ้าของนะ กลัวเทศบาลจะจับไป ส่วนอีกตัวก็ศิลปินไม่แพ้กันชอบนอนตรงริมถนนหน้าบ้าน (จะเป็นถนนซอย) พอเวลาอาหารหรือฝนตกก็จะเข้าไปนอนในบ้าน
(ประมาณว่า ไม่ชอบมีอาณาเขตมาขวางกั้น) อ้อ! มีอีกตัว พันธ์ไทยหลังอาน ซึ่งตอนที่เปิ้ลเล่นกับหมูอยู่มันก็เข้ามาคลอเคลียเปิ้ลกับแฟน ป้านิดาบอกว่า แต่ก่อนมันเป็นหมาดุมาก แต่…ไม่รู้ทำไมมันถึงเข้ามาเล่นด้วย เป็นหมาใจดีไปเลย หรืออาจจะเป็นเพราะมีลูกก็ไม่รู้ ตอนนั้น…ลูกมันยังเล็กอยู่ แล้วคงจะด้วยความหวงลูกก็เลยดุเป็นธรรมดา ตอนนี้ลูกๆ ก็โตมาหน่อยแล้ว มันเลยไม่หวงเท่าไหร่แล้ว (ลูกๆ มันน่ารักดี…เดินไปไหนก็เดินตามตลอดเลย รับแขกดีมาก)

ลูกๆน่ารักๆกันทั้งนั้นเลย

เฮ้อ…ที่เปิ้ลเล่าประวัติและวีรกรรมของสัตว์ทั้งหลายที่อาศัยอยู่ ที่บ้านป้านิดากับลุงสัญญามามากมาย มีทั้งที่โหดร้าย มีทั้งขำๆ มีทั้งน่ารักน่าหยิก ก็หวังให้เพื่อนๆ รับรู้ถึงชีวิตสัตว์ร่วมโลกอีกจำพวกนึง ที่ถูกพวกมนุษย์ (ที่ไม่สมควรเรียกตัวเองว่า สัตว์ประเสริฐ ได้เลย) เบียดเบียนและทำร้ายทั้งร่ายกายและจิตใจ พวกมันทำผิดอะไรเหรอ แล้วความผิดนั้นถึงกับต้องฆ่ากันเชียวเหรอ… อยากให้เป็นอุทธาหรณ์สอนใจว่า…พวกมันใช้ชีวิตลำบากกันยังไง หากไม่มีคนเมตตากรุณาต่อพวกมัน…

เบอร์ติดต่อป้านิดากับลุงสัญญา
081-6128334

เลขที่บัญชีให้ความช่วยเหลือ
ชื่อบัญชี คุณสัญญา รสรื่น
บัญชีเลขที่ 058-1-36150-4 ประเภทออมทรัพย์
บัญชีธนาคารกรุงไทย สาขาบางขุนนนต์